blogonious

het is officieel: stoppen met bloggen werkt niet bevorderend voor het afwerken van een roman.

het is altijd hetzelfde op de radio. men roteert binnen het segment van niet onknappe maar daarom niet minder afgezaagde kaskrakers, en men komt er niet buiten. ondertussen heeft men praatjes met eloquente en vooral minder eloquente gasten over het doorbreken van de comfort zone.

vorige week nog: green day -denk ik, ik wil er vanaf zijn, het is zeker een goed voorbeeld- op studio brussel. het sneeuwde weer eens en het lag volledig wit en men draaide green day -denk ik- maar tot daar. men heeft green day al meer gedraaid op studio brussel dan de band platen verkocht heeft en dat is verdraaid niet weinig. van evenveel bands die even goed zijn heeft men dan weer nog geen enkele plaat gedraaid.

ik breek me er het hoofd over waarom. op mijn tot op heden dertien herhalingen van de vraag of men het prachtige "burning benches" van het helaas veel te vlug ter ziele gegane morning runner niet eens wil draaien: geen antwoord, geen airplay. liever zoekt men puberende dellen die de groeten willen doen aan de rest van de wereld en dan tom odell aanvragen alsof men een nieuwe ontdekking heeft gedaan.

van studio brussel zapte ik dan maar naar radio 1, alwaar ik goed anderhalve seconde gebleven ben. emiliana torrini was er namelijk behoorlijk herkenbaar bezig aan haar rampetampetampe-tappetampetam, u weet wel, van haar jungle drum. geen slecht nummer alweer, maar o zo veilig en erger: o zo oneerlijk tegenover al wie staat te knokken voor die ene decibel aandacht.

van radio 1 sprong ik alras op mijn traditionele laatste strohalm: klara. daar hoor ik nog eens nieuwe dingen. veel heeft er mee te maken dat ik de ballen ken van klassiek. ik ben me er van bewust. mijn kennis gaat niet verder dan de obligate stabat mater van giovanni battista pergolesi, het verscheurende miserere van gregorio allegri, de subtiele gymnopedieën van erik satie, het adagio voor strings van samuel barber.

veel heeft daar mee te maken. ik ben me er van bewust. maar toch is het een verademing.

ik zou eigenlijk in mijn nest moeten kruipen, maar als iedereen die wil beginnen schrijven ook altijd effectief in zijn nest zou kruipen, wat zou er dan geschreven worden? juist: niets. ik ben dus wel verplicht om hier te blijven zitten, en het nog heel even over volstrekt niets te hebben met u, teneinde, tenminste het niet schrijven een halt toe te roepen.

ik ben eigenlijk -u zult het zich als trouwe lezer van dit weblog dat nauwelijks nog geactualiseerd wordt, herinneren- gestopt met schrijven omdat er veel te veel te schrijven valt. ik weet het: een mager excuus. maar men moet leren kiezen voor men leert schrijven, en ik kan het niet.

daarom gaat dit weblog al zovele jaren over niets, en toch wordt er zo af en toe iets neergepend. ergerlijk, denkt u misschien, want straks eindigt ook deze post zoals hij begonnen was: met niets, twijfelend aan alles, en zelfs zonder een foto waaraan men zich toch iet of wat opvrolijken kan.

deze post werd geschreven tijdens het voortdurend zoeken naar geschikte muziek tijdens dewelke ik deze post zou kunnen schrijven, met het grootste gedeelte van deze stuntelige queeste toch duidelijk naar natalie merchant.