• het leven

    het leven is prachtig en verscheurend tegelijk. en geld is niet belangrijk. meer heb ik u vandaag eigenlijk niet te melden, maar omdat voorgaande twee zinnen evengoed een facebook status update of tweet hadden kunnen zijn, wil ik er toch wel wat verder over uitweiden. het heeft anders weinig zin een blog te hebben. maar nu niet. later.

  • wachten

    er zijn weinig bezigheden zo vervelend als moeten wachten. moeten wachten is nog vervelender dan verveling, want die heb je tenminste zelf in de hand. toch is de remedie tegen beide dezelfde: doen. doen als je je verveelt doet de verveling verdwijnen. doen als je wacht doet je vergeten waarop je wacht. toch zit ik hier momenteel niks te doen, behalve dan schrijven, dat ik reken als niks doen, met alle respect voor journalisten, als het aankomt op verveling en wachten doen verdwijnen. actie is misschien een beter woord. naar buiten gaan en in de tuin werken, of gaan joggen of, als je geluk hebt, gaan werken, en daar dan nog voor betaald worden. echt opportunistisch.

    ik moet vandaag wachten. er is overigens een belangrijk verschil tussen moeten wachten en willen wachten. met mensen die willen wachten moet men geen medelijden hebben - het is een keuze als een ander. maar ik móet dus wachten vandaag, en daar moet men absoluut wel medelijden mee hebben. ik ga geheel volgens mijn eigen theorie uiteraard het een en ander doen. tomatenplanten uittrekken denk ik, want die zijn deze zomer echt wel helemaal niks geworden - te lelijk voor een foto. op de vrijgekomen plaats ga ik lavaswortels planten (levisticum officinale voor zij die dit niet kennen). het is nu eenmaal echt de tijd om wortels te scheuren om planten te vermeerderen, zijnde vroege herfst, al kan men er redelijkerwijs over discussiëren of de herfst dit jaar niet al ergens eind juni is begonnen. volgens frank deboosere (de broer van frans) alvast niet, maar het is een publiek geheim dat frank clearly losing it  is - die man vindt de ergste tsunami's de gewoonste zaak van de wereld. misschien moet er eens zo'n pukkelpophageltennisbal op zijn hoofd vallen alvorens hij weer (of voor het eerst) het licht ziet. maar soit, we gingen geen mensen schofferen.

    gisteren, toen ik nog niet zo veel moest wachten als vandaag, heb ik de jaarlijkse expo van stichting levend erfgoed bezocht. ergens op het kippenplein was een bassette haantje hard z'n best aan het doen twee jonge hennen door te verwijzen naar de stichting dood erfgoed. ik heb er niet op staan wachten, maar wel integendeel de organisatie verwittigd die tot grote opluchting van mijn dochters de haan het wachten kwam opleggen en kwijlend in de kooi ernaast staken, de ergst denkbare straf voor een man. mijn kroost wou de halfdood-gepikte bassettehen ook nog eens kopen, maar 15 euro voor een halfdood krielhoender was zelfs mij, hoeder der dieren, toch iets te veel van het goede. ik had mijn goede daad gedaan, en voor de rest moet het niet altijd geld kosten. tenslotte heb ik van gisteren ook de ongeduldige usain bolt z'n start onthouden, toen ie aan het wachten was en hooghartig vingertje rechts en links naar de camera deed om z'n concurrenten belachelijk te maken. stand up comedian van de bovenste plank, die bolt. er moesten er meer van zijn soort door de mand vallen, en dan heb ik het heus niet alleen over atleten.

    er wordt te veel gewacht op de wereld, en soms ook niet lang genoeg. het is een echte kunst. en voor wie geen talent heeft: een ambacht. Het zou een apart vak moeten zijn op school. ik zou het wel willen onderwijzen.

     

    5584904557_1b4dee5d73_o.jpg

  • blogmissie

    bedankt voor het applaus. weliswaar een one hand clapping maar soit, ik jaag het grote geluk niet na.

    deze blog zal nog steeds gaan over fruitvliegen, boordstenen, fernando pessoa, naaktslakken, muziek, verdwijningen, kruiden, duduk, belgische spoorwegen, anglo-nubische geiten en gebeurtenissen in de maatschappij die volgens mij niet hadden gehoeven of tenminste beter hadden gekund.

    deze blog zal nog steeds geen hoofdletters gebruiken.

    deze blog wil niet populair zijn. geen grapjes over ilse uyttersprot of zo. zelf heb ik altijd wel populair willen zijn maar ik ben al zevenendertig en het is nog altijd niks dus het zal nu ook wel niks meer worden. onmacht is even erg als pijn. maar no hard feelings.

    deze blog wil niemand schofferen. zelfs laura lynn niet, noch mensen die naar haar luisteren, noch wielertoeristen die op het fietspad blijven tijdens het weekend.

    de missie van deze blog is vrijwel onbestaande. het heeft bijgevolg weinig zin hier te komen lezen. eerlijk duurt het langst vind ik. het zou zelfs kunnen dat ik dringend een ruimingsdienst moet bellen voor onze septische put en daar geen zin in heb en enkel en alleen daarom schrijf, uit procrastinatie.

    deze blog gebruikt moeilijke woorden. niet om intelligent te doen of zo, maar gewoon omdat ik dat wijs vind, moeilijke woorden. ge moet daar niet moeilijk over doen, he, ge kunt het altijd opzoeken als ge het niet verstaat. "procrastinatie" betekent overigens "uitstel".

    af en toe gaat er onderaan een blogbericht staan: "geschreven tijdens het luisteren naar", gevolgd door, hou je vast, muziek waarnaar ik aan het luisteren was terwijl ik het bericht aan het schrijven was. ge moet er u niet te veel aan storen.

    tot later.

     

  • applaus

    ik herbegin niet zonder een beetje applaus.

    zeg.