• rauw en ongezeefd

    gisteravond heb ik warempel nog eens een gedicht geschreven, en nog wel geen onknap stukje ook voor mijn doen. je kunt het niet forceren, het komt wanneer het komt maar toch: het werd tijd. reden van de laattijdigheid? een te druk dagelijks leven, that's for sure, met onvoldoende effectieve tijd en goesting om de pen te confronteren met het witte blad. en absoluut, en nog steeds, nu wel al zo'n jaar of tien, het omgekeerde van een writer's block: ik weet helaas nog steeds niet echt wat eerst te schrijven. kiezen is verliezen, ik weet het, maar is dat een rechtvaardiging, laat staan dat het een keuze overtuigder maakt?

    tijd nemen leer je met ouder worden. doseren evenzeer. en vanavond voor het slapengaan begin ik daarom niet een nieuw gedicht, maar herlees ik dat van gisteren. om velerlei redenen: checken of het de tand des 24 uurs doorstaan heeft bijvoorbeeld, toch een minimum om ooit de canon van de literatuur te betreden. want hoeveel malen heb ik niet in een roes gedacht het nieuwe poëtische summum te hebben geschreven, om dan 's anderendaags beschaamd het vermeende meesterwerk onder te brengen in mijn persoonlijk pantheon van verdienstelijke maar helaas onvoldoende probeersels.

    ik blijf maar denken "wacht maar", maar mijn leven is natuurlijk niet oneindig. en ik schrijf te veel keer "maar" in één zin. echter: een kniesoor die daarop let.

  • utØya revisited

    een overlevende van het bloedbad dat anders breivik aanrichtte keerde afgelopen maandag terug naar utØya: meteen één van de meest pakkende fotoreportages van de week.

    pb-120404-norwayShooting-03.photoblog900.jpg

    alexandra peltre op de rots waar ze in het been werd geschoten en zich in het water verstopte [ints alnins / reuters]

     

     

    deze post werd geschreven tijdens het luisteren naar laura gibson op spotify.

  • the digital island daily

    voor wie het wel eens iets meer mag zijn, zonder dat het meteen al te zwaarwichtig wordt, heb ik zonet the digital island daily gemaakt op paper.li. de eerste editie is al één keer bekeken (hoogstwaarschijnlijk door mij) en er is al één fan (ik wellicht). met andere woorden: een echt schot in de roos, dat u dan ook absoluut niet aan u wil laten voorbijgaan. niet-commercieel nieuws vanop futiele hoopjes land in zee, dat zou zowat de bedoeling moeten zijn. een niche waarvan wellicht niemand behalve ik wakker ligt, en in betere tijden ook nog boudewijn büch, maar soit. aanklikken die boel. en abonneren.

     

    cover-small.png

  • niets. of toch niets bijzonders. en zeker niks geplands.

    tijdens korte vakanties, zoals deze eerste week van de paasvakantie, doe ik niets. of beter: niets bijzonders. of om helemaal correct te zijn: ik plan niks. het vooruitzicht is immers mooi genoeg. ik kan eindelijk eens langer dan een weekend 24/24 genieten van mijn klein mannen, iets dat, denk ik dan soms, toch ooit bedoeld moet zijn geweest om inbegrepen te zijn in het echte leven. ik denk dat al mijn kinderen voor het eerst rechtkrabbelden in de crèche. één van die toptien gebeurtenissen in het leven, heb ik dan 's avonds enkel te lezen in het weg-en-weerschriftje. mensen die biologisch verder af staan van mijn kinderen maakten het mee. en dan nog -the horror- voor hun job.

     

    en verder: de was en de plas. en met plezier, of toch minstens met een aanvoelen dat ook dát net iets endogener is dan een bulgaarse floor manager inhuren met, give me a break zeg, dienstencheques. en nog wat dingen. pasgeplante zaden zien kiemen. kippen de spliterwten er eerst van tussen zien halen, pas de woensdag dat diepte-interview lezen in de krant van zaterdag, eindelijk nog eens een dagje genieten van vinyl, koffie en wat prille lentewarmte achter glas, na zes maanden nog eens de gitaar bovenhalen, en met een tin whistle in de mond dromen van de zomerreis naar mayo, waar het allemaal nog net iets evidenter lijkt dat je enkel doet wat gedaan moet worden. ze hebben daar wel een hongersnood achter de rug, akkoord.

     

    en tenslotte: gedichten schrijven. waar wellicht nooit iets anders mee zal gebeuren dan gevonden worden door achterkleinkinderen op een stoffige zolder, maar ach wat: van alle onbelangrijke dingen in het leven is poëzie veruit het belangrijkste. ik ben op een leeftijd gekomen dat ik begin te beseffen dat je het allemaal vooral voor jezelf moet doen. en voor je achterkleinkinderen, natuurlijk.

     

    539w.jpg

    [foto FELICITY LONG]


    deze post werd geschreven tijdens het luisteren naar mijn spotify playlist soothings for the wee small hours. van harte aanbevolen. voor de wee small hours. wanneer je soothings nodig hebt. zoals ik nu. wanneer je mijmert over de zin van het leven, terwijl je een korte vakantie hebt waarin je niks doet. of toch niks bijzonders. of tenminste niks geplands.