de parabel van de hebzuchtige garagist

over sommige zaken schrijf je beter, omdat praten toch niet helpt, en al zeker niet tegen de betrokkene. mensen met dollartekens in de ogen zijn slechte luisteraars. en zonder het kind met het badwater te willen weggooien: veel garagisten zijn zo van die mensen. laatst kwam ik in mijn garage (al klinkt "mijn" misschien wat te familiair, laat het ons houden op de garage waar ik al twee auto's kocht) met een autoradioprobleem. mijn autoradio kon niet meer worden aangezet, hetgeen mijns inziens een vrij fundamenteel probleem is, toch voor een autoradio. zelf had 'em ik al tot op het laatste vijsje en rondeeltje zonder vruchten uit mekaar gefietst om het defect te achterhalen, maar na 2 minuten wist meneer het al: uw autoradio is kapot, meneer. een kennersoog. de oplossing kwam prompt: u moet een nieuwe kopen. en geloof het of geloof het niet: hij kon me er wel één verkopen. het zou bovendien maar tien minuten duren om die ook nog eens te installeren. de vriendelijkheid zelve. toen ik zei dat ik daar nog wel even mee zou willen wachten, werd het lichtbewolkt. even probeerde hij nog met een lenco van 50 euro (hij dacht meteen de toedracht van mijn weigering doorgrond te hebben) -zonder cd-speler weliswaar maar met usb het is toch allemaal empeedrie tegenwoordig is het geen waar (sic)- maar toen hij ook daarmee botvierde, verdwenen de resterende opklaringen. de man die even daarvoor nog perfect had gefunctioneerd in een tandpastareclame, kon nu zo een spot in voor secondenlijm.

20.jpg

ik had het wellicht beter niet gevaagd, maar je bent dan in een autogarage en je hebt problemen met je auto dus wat doe je dan: of hij ook nog eens naar mijn 2 andere problemen zou kunnen kijken? huh! voor die factuur zou mijn goesting ook wel vlug over zijn. het optrekken dat bij momenten niet meer lukte, de passagierszetel die niet verder naar achteren kon versteld worden: na 5 nieuwe minuten had meneer een loepzuivere raming klaar: 662,34 euro. inclusief belasting op de toegevoegde waarde: een prikje met andere woorden. tijdens het eerste jaar, "garantie" om maar meteen het consumentenwoord te gebruiken, had hetzelfde heerschap met de beste wil van de wereld het acceleratieprobleem niet kunnen duiden: zolang het lampje niet begon te branden, was het onmogelijk het probleem uit te lezen met de laptop. repair service anno 2012: als de computer niet zegt dat er een probleem is, is er geen probleem. jean-luc dehaene is een halve eeuw te vroeg geboren. ik ben de wanhoop nabij na zoveel onwil, en wil de showroom van die droevige zelfstandige zo snel als kan verlaten. dat is dan tien euro, hij heeft het reçuutje al in de hand. 10 euro, ik begrijp het volkomen, geen geld toch, om een kwart uur gecouillonneerd te worden. thuisgekomen koppel ik mijn oude grundig opnieuw aan, en stem af op radio 1. het is net helena, van hugo raspoet, beste nummer ooit geschreven in ons land. zo goed als een bevestiging voor mij: 10 en geen euro meer voor die verglijding van de maatschappij. 5 voor elk oog.

de commentaren zijn gesloten.