Camps

Vlotte prater op papier. Nog steeds, en altijd al. Geen daden maar woorden, dat is hij. Dat is Hugo. En niet in de riool, nee. Verantwoord interessant en al dente om te weten. Voorpagina's! Jaren naeen. De eendagsvlieg voorbij. Steeds netjes in het minst gelezen deel van deze pagina, dat wel. Het linksonderste kwart. Maar mooiere vrouwen geraakten nooit verder dan pagina drie. In buitenland of daaromtrent.

Lange zinnen en veel naamvallen? Elke zin zijn persoonsvorm? Omarmde nuance van het adjectief? Aan hem niet besteed. Hij is geen Cicero, geen Homerus. Zijn Ilias ligt elders. Hij is een ridder. Op weg naar vrijheid in de arbeid. Journalistieke Arbeit macht Frei. En het hoeft niet altijd veel te zeggen. Less is less. Zijn queeste is de zijne. De boog moet enkel bij het aantrekken gespannen staan. Zijn pijlen komen aan.

Tot daar het goede nieuws. Want wordt het niet zo stilaan tijd voor vers geweld? Voor jonge kracht, Beatnik, Provo of Tachtiger, peu importe. Niet dat ik Hugo niet waardeer. Maar ik wil shaken op het ritme van de maatschappij, geen tegeldans. Een switch met Meulenaere kan. Maar of Den Baard dat wel wil zien? Het vetorecht staat dezer dagen sterk. Verworven vrijheden. Democratie om de democratie.

Hugo_camps_675.jpg

schrijf een commentaar

optioneel