eindelijk eens een post die niet over fijn stof gaat!

ik durfde het haast niet op twitter zetten, uit angst voor negatieve reacties, in de regel van nva-sympathisanten, want die hebben veel noten op hun zang sinds het aantreden van de nieuwe regering, dat hun inlevingsvermogen er bepaald niet groter op gemaakt heeft, maar ik zette het dus wel op twitter.

 

en ik wil er hier nog even over doorbomen: het leven in scandinavië is in vele opzichten beter dan hier. en met hier bedoel ik west-europa.

 

en dan zou ik het kunnen hebben over fijn stof, dat nefast blijkt voor de hersenontwikkeling van onze kinderen. of over wonen langs drukke wegen, dat dementie in de hand werkt. maar vlaanderen is nu eenmaal één grote stad, we zitten allemaal als kippen op mekaar in één hok, en daar gaan we niet zo snel iets aan veranderen (if ever) dus daar wil ik het niet over hebben.

 

maar mensen, ik wil het hebben over de vriendelijkheid en de hoffelijkheid van de zweden. twee eigenschappen die, het woord zegt het zelf, iedereen zich eigen zou kunnen maken, waar ook ter wereld. hoe centraler in Europa echter, hoe minder de inwoners daar zin in lijken te hebben.

 

11458829.jpgeen voorbeeldje van hoffelijkheid in het verkeer in scandinavië, duitsland en belgië? woensdag 4 januari om 9.30 uur in kolding denemarken, excuseert de autobestuurder voor mij zich tegen mij omdat ik zo lang moeten wachten heb op hem om te kunnen tanken. om 12.00 uur tussen hamburg en bremen kijkt de duitse eigenaar van een te dicht tegen de linkse witte streep van zijn vak geparkeerde auto mij geërgerd aan omdat hij zo weinig plaats heeft om in te stappen aangezien ik perfect centraal in mijn vak sta. om 19.00 's avonds probeert een sinds linkeroever reeds voorgesorteerde wagen voor de expresweg, met in geen tweehonderd meter een achtervolger te bespeuren, ervoor te zorgen dat ik niet tijdig meer kan invoegen zodat ik de E17 wel moet nemen. no further questions, your honour.

 

toegegeven, ik ben net terug van zweden, en het was een vakantie. het echte leven zal er ook niet elke dag een feest zijn. maar een vakantie naar het noorden kan veel cursussen duurzaamheid, klantvriendelijkheid en aanverwanten vervangen. uw reacties zijn welkom. nva-sympathisanten die vinden dat ik daar dan maar beter was gebleven, gelieve u te onthouden.

 

maar goed, om op de sneer te reageren: ik voel mij hier wel thuis ondanks alles wat beter zou kunnen, en een lief dat in de put zit laat ge niet achter maar probeert ge eruit te trekken.

 

deze post werd geschreven onder het luisteren naar https://www.youtube.com/watch?v=71lZcjfba3c&t=337s

schrijf een commentaar

optioneel