beslommering

  • eindelijk eens een post die niet over fijn stof gaat!

    ik durfde het haast niet op twitter zetten, uit angst voor negatieve reacties, in de regel van nva-sympathisanten, want die hebben veel noten op hun zang sinds het aantreden van de nieuwe regering, dat hun inlevingsvermogen er bepaald niet groter op gemaakt heeft, maar ik zette het dus wel op twitter.

    lees meer ...

  • terreur

    ik zou het wellicht eens over terreur moeten hebben. maar ik ga het niet doen.

  • mijn excuses

    bij nazicht, met als vermoedelijke consequentie dat ik het heb gezien, heb ik gemerkt dat er onbewust hoofdletters zijn geslopen in enkele van mijn blogposts waaronder geloofwaardigheid, camps en nieuw spoor naar de rechtvaardige rechters waarvoor mijn nederige en oprechte verontschuldigingen.

  • Camps

    Vlotte prater op papier. Nog steeds, en altijd al. Geen daden maar woorden, dat is hij. Dat is Hugo. En niet in de riool, nee. Verantwoord interessant en al dente om te weten. Voorpagina's! Jaren naeen. De eendagsvlieg voorbij. Steeds netjes in het minst gelezen deel van deze pagina, dat wel. Het linksonderste kwart. Maar mooiere vrouwen geraakten nooit verder dan pagina drie. In buitenland of daaromtrent.

    Lange zinnen en veel naamvallen? Elke zin zijn persoonsvorm? Omarmde nuance van het adjectief? Aan hem niet besteed. Hij is geen Cicero, geen Homerus. Zijn Ilias ligt elders. Hij is een ridder. Op weg naar vrijheid in de arbeid. Journalistieke Arbeit macht Frei. En het hoeft niet altijd veel te zeggen. Less is less. Zijn queeste is de zijne. De boog moet enkel bij het aantrekken gespannen staan. Zijn pijlen komen aan.

    Tot daar het goede nieuws. Want wordt het niet zo stilaan tijd voor vers geweld? Voor jonge kracht, Beatnik, Provo of Tachtiger, peu importe. Niet dat ik Hugo niet waardeer. Maar ik wil shaken op het ritme van de maatschappij, geen tegeldans. Een switch met Meulenaere kan. Maar of Den Baard dat wel wil zien? Het vetorecht staat dezer dagen sterk. Verworven vrijheden. Democratie om de democratie.

    Hugo_camps_675.jpg

  • hipper dan de hype

    ik ben zot van de kringloopwinkel, of kringwinkel, ik wil er van af zijn, ge weet wel, waar ge spullen kunt kopen voor een prikje. zo ben ik eveneens zot van cd singles van 3 inch, of 3-inch cd's of cd3's, ik wil er van af zijn, ge weet wel, van die kleine cd's van 8 centimeter doormeter, het maakt mij zelfs niet uit welke muziek er op staat, ik ben gewoon liefhebber van het formaat, en ik vind die dingen eigenlijk alleen in de kringwinkel, en bovendien voor geen geld. vandaag vond ik voor 1 euro een 3" van neneh cherry, dat bovendien, weinig hetero's zullen mij tegenspreken, ook nog eens een lekker ding is dat bovendien, het is weinig lekkere dingen gegeven, verleidelijk knap kan zingen. een foto met wat bloot mag niet ontbreken, dacht ik daarom, ook kwestie van wat meer bezoek over de blogvloer te krijgen, en het wil nu ook nog lukken dat la cherry deze maand na zestien jaar eindelijk nog eens met een nieuwe plaat komt, dus een ander excuus had zelfs niet gehoeven. cherry it out!

    936full-neneh-cherry.jpg

    maar terug naar de kringwinkel. in de platenbak ook lachrimae van john dowland door hespérion xx. ik schreef bijna john download, hoe gaat dat ook allemaal tegenwoordig. voor 2 euro, serieus, en iedereen weet: hoe ouder de muziek tegenwoordig, hoe duurder. dat zat in de middeleeuwen allemaal ook met veel meer in één band, en dat moet natuurlijk allemaal de kost verdienen, het zal daarmee zijn. in de boekenkast: een bloemlezing uit de poëzie van césar vallejo samengesteld door bart vonck en uitgegeven door het minzame poëziecentrum. opnieuw: 2 euro. in plaats van de 17,50 nieuwprijs. ik kocht tenslotte ook nog een paar loopschoenen voor 5 euro wat, geef toe, geen geld is voor een paar loopschoenen, zelfs als men bitter weinig loopt, hetgeen in mijn geval zeker het geval is.

    fantastisch aan de kringwinkel is niet te vergeten dat de radio er steevast niet 100% zuiver staat afgesteld - het is vast een gimmick, of een statement dat er een hoek af is, en dat dat moet kunnen. en zeker dat, dat dat moet kunnen: de beste stressbehendigheid is alles aan 90%, niet weinig neurochirurgen zullen het u adviseren. gepensioneerden houden ook steevast koffieklets in de salonafdeling van de kringwinkel maar soit, je kunt niet alles hebben, en zo zorgen ze tenminste niet voor overlast in openbare ruimtes.

    enfin, het is zo stilaan tijd voor de slotsom, hoor ik u zuchten: ik ging daarnet doodcontent buiten met een poëziebundel, een 3" cd single, een cd van john dowland van astrée auvidis en een paar loopschoenen voor een totaal van 10 euro. het overkomt me zelden in de kolruit. daarenboven is de kringwinkel ook nog eens de beste boekenhandel en platenwinkel van het provinciale nest waar ik woon. niet dat dat moeilijk is, maar toch, het is een verdienste als een ander. dit allemaal gezegd zijnde vraag ik me af hoe het nog zou zijn in second life. de laatste keer dat ik daar was ben ik tegen een muur gelopen. ik herinner het me alsof het gisteren was.

    u heeft het ondertussen wellicht gemerkt: het is mij nog eens gelukt: een blogpost schrijven. wat een gedoe tegenwoordig: al die linken leggen en foto's plaatsen, categoriseren, localiseren en taggen. vroeger was het veel beter, vroeger was het alleen maar schrijven. deze post werd geschreven tijdens het luisteren naar, het zal u wellicht niet verwonderen, neneh cherry.

  • de tijden veranderen

    ik hou wel van de frisse wind in de zomer. de meligheid van sommige blog posts zou anders incontournable zijn. zo is er een blog guru in vlaanderen die tien jaar geleden lachte met iedereen die automatische feeds opzette die zijn blog posts op de sociale media spuiden. men "wist niet dat men veel genuanceerder met social media hoorde om te gaan". maar kijk, we zijn 2013, en de man laat zelf z'n internetpoogsels het web opglijden via diezelfde sociale media. is het crisis voor iedereen? moet men pakken wat men pakken kan?

    ik wil maar zeggen. men spiegelt zich aan anderen die op dat moment de trend zetten, maar waarom? om niet fout te zijn. echter: hoe meer men probeert niet fout te zijn, hoe minder kans men heeft nieuwe waarheden te ontbloten. ik roep u op: stop met hardnekkig te proberen niet fout te zijn. probeer nog hardnekkiger om nieuw en verfrissend te zijn. beter koppig met je hoofd tegen de muur lopen, dan naäpen en een opengetrapte deur binnenwandelen. maar aan u de keuze uiteraard. de democratie voorop.

  • gewonnen tijd

    als alles altijd maar sneller moet, en dat moet het en dat doet het, dan, je moet er echt geen nobelprijs wiskunde voor gewonnen hebben, komt er een hoop tijd vrij. maar tijd om wat te doen, in feite?

    mensen die niet houden van vinyl zeggen wel eens dat het een rompslomp is: deksel omhoog, een plaat eraf, een nieuwe plaat erop, die arm naar binnen, naald naar beneden, deksel dicht. maar is dat nu niet net de definitie van een hobby: tijd verliezen aan hetgeen waarvan je houdt? gewoon een cd erin, hop, en weeral tijd "gewonnen"?

    stel nu eens dat alles vanzelf ging, dat niets nog tijd kostte, wat zou je dan 24 uur doen? de fiets op, heelder dagen door de polder, zegt de een. een hele avond languit in de zetel voor mijn favoriete films, de ander. o gruwel, fietsen, tv-kijken: onherroepelijk tijdverlies, een derde.

  • officieel

    het is officieel: stoppen met bloggen werkt niet bevorderend voor het afwerken van een roman.

  • altijd hetzelfde

    het is altijd hetzelfde op de radio. men roteert binnen het segment van niet onknappe maar daarom niet minder afgezaagde kaskrakers, en men komt er niet buiten. ondertussen heeft men praatjes met eloquente en vooral minder eloquente gasten over het doorbreken van de comfort zone.

    vorige week nog: green day -denk ik, ik wil er vanaf zijn, het is zeker een goed voorbeeld- op studio brussel. het sneeuwde weer eens en het lag volledig wit en men draaide green day -denk ik- maar tot daar. men heeft green day al meer gedraaid op studio brussel dan de band platen verkocht heeft en dat is verdraaid niet weinig. van evenveel bands die even goed zijn heeft men dan weer nog geen enkele plaat gedraaid.

    ik breek me er het hoofd over waarom. op mijn tot op heden dertien herhalingen van de vraag of men het prachtige "burning benches" van het helaas veel te vlug ter ziele gegane morning runner niet eens wil draaien: geen antwoord, geen airplay. liever zoekt men puberende dellen die de groeten willen doen aan de rest van de wereld en dan tom odell aanvragen alsof men een nieuwe ontdekking heeft gedaan.

    van studio brussel zapte ik dan maar naar radio 1, alwaar ik goed anderhalve seconde gebleven ben. emiliana torrini was er namelijk behoorlijk herkenbaar bezig aan haar rampetampetampe-tappetampetam, u weet wel, van haar jungle drum. geen slecht nummer alweer, maar o zo veilig en erger: o zo oneerlijk tegenover al wie staat te knokken voor die ene decibel aandacht.

    van radio 1 sprong ik alras op mijn traditionele laatste strohalm: klara. daar hoor ik nog eens nieuwe dingen. veel heeft er mee te maken dat ik de ballen ken van klassiek. ik ben me er van bewust. mijn kennis gaat niet verder dan de obligate stabat mater van giovanni battista pergolesi, het verscheurende miserere van gregorio allegri, de subtiele gymnopedieën van erik satie, het adagio voor strings van samuel barber.

    veel heeft daar mee te maken. ik ben me er van bewust. maar toch is het een verademing.

  • ik opnieuw even, nog eens. over niets.

    ik zou eigenlijk in mijn nest moeten kruipen, maar als iedereen die wil beginnen schrijven ook altijd effectief in zijn nest zou kruipen, wat zou er dan geschreven worden? juist: niets. ik ben dus wel verplicht om hier te blijven zitten, en het nog heel even over volstrekt niets te hebben met u, teneinde, tenminste het niet schrijven een halt toe te roepen.

    ik ben eigenlijk -u zult het zich als trouwe lezer van dit weblog dat nauwelijks nog geactualiseerd wordt, herinneren- gestopt met schrijven omdat er veel te veel te schrijven valt. ik weet het: een mager excuus. maar men moet leren kiezen voor men leert schrijven, en ik kan het niet.

    daarom gaat dit weblog al zovele jaren over niets, en toch wordt er zo af en toe iets neergepend. ergerlijk, denkt u misschien, want straks eindigt ook deze post zoals hij begonnen was: met niets, twijfelend aan alles, en zelfs zonder een foto waaraan men zich toch iet of wat opvrolijken kan.

    deze post werd geschreven tijdens het voortdurend zoeken naar geschikte muziek tijdens dewelke ik deze post zou kunnen schrijven, met het grootste gedeelte van deze stuntelige queeste toch duidelijk naar natalie merchant.