bloggen

  • mijn excuses

    bij nazicht, met als vermoedelijke consequentie dat ik het heb gezien, heb ik gemerkt dat er onbewust hoofdletters zijn geslopen in enkele van mijn blogposts waaronder geloofwaardigheid, camps en nieuw spoor naar de rechtvaardige rechters waarvoor mijn nederige en oprechte verontschuldigingen.

  • dit veld is vereist

    wil er iemand mijn blog overnemen? of is het wenselijk dat ik er nog iets op schrijf? iets anders dan dit, bedoel ik dan wel, want dit is waardeloos. aphex twin heeft een nieuw album uit. het aphex logo betekent eigenlijk niets. lees ik. een kunstenaar ontwierp iets voor richard d james. en hij vond het gewoon mooi. mijn roman schiet niet op. ik kijk uit het raam en ik zie een pompoenbloem. een ananas is een bloem. er is een biologische manier om boterbloemen in paardenweiden te bestrijden. je maait ze af, en als ze droog zijn eet het paard ze toch op. je vindt deze informatie nergens anders op internet. ik hou er mee op. voor nu. je moet nooit te stormachtig beginnen. als het lang geleden is.

  • de tijden veranderen

    ik hou wel van de frisse wind in de zomer. de meligheid van sommige blog posts zou anders incontournable zijn. zo is er een blog guru in vlaanderen die tien jaar geleden lachte met iedereen die automatische feeds opzette die zijn blog posts op de sociale media spuiden. men "wist niet dat men veel genuanceerder met social media hoorde om te gaan". maar kijk, we zijn 2013, en de man laat zelf z'n internetpoogsels het web opglijden via diezelfde sociale media. is het crisis voor iedereen? moet men pakken wat men pakken kan?

    ik wil maar zeggen. men spiegelt zich aan anderen die op dat moment de trend zetten, maar waarom? om niet fout te zijn. echter: hoe meer men probeert niet fout te zijn, hoe minder kans men heeft nieuwe waarheden te ontbloten. ik roep u op: stop met hardnekkig te proberen niet fout te zijn. probeer nog hardnekkiger om nieuw en verfrissend te zijn. beter koppig met je hoofd tegen de muur lopen, dan naäpen en een opengetrapte deur binnenwandelen. maar aan u de keuze uiteraard. de democratie voorop.

  • officieel

    het is officieel: stoppen met bloggen werkt niet bevorderend voor het afwerken van een roman.

  • kartonnen dozen

    toen mijn leven nog eenvoudig was, had ik wilde plannen. veel van die plannen zitten momenteel in kartonnen dozen. veel mensen hadden, toen hun leven nog eenvoudig was, wilde plannen. veel van die mensen staken die plannen vervolgens in kartonnen dozen, reden ermee naar het containerpark en dumpten ze. ik niet. bij mij steken ze nog altijd in kartonnen dozen, die ik vandaag verhuisde van de garage naar het tuinhuis.

    misschien vraagt u zich af wat er van blogonious geworden is de laatste jaren. blogposts komen met de regelmaat van de 29ste februari. misschien denkt u het te weten: eilandman weet niet meer waarover te schrijven, bloggen was een bevlieging. maar de waarheid is anders: er is te veel om te beschrijven, en evenveel kan niet beschreven worden binnen het sociale keurslijf van een blog. u zult me dat moeten vergeven. de muren hebben oren, en ik heb geen zin om ip- en mac-adressen te gaan checken van de lezers van blogonious.

    het goede nieuws, als u een trouwe lezer bent, is dat ik het schrijven niet kan laten, en het feit dat er een moment is aangebroken, denk ik, in mijn leven, dat ik weer wat meer ga bloggen. even licht-nonsensicaal als vroeger, maar minder gebeten om niet te vergeten. hoe groot mijn bewondering ook voor mensen als anthierens of meulenaere, hun schrijfstijl heeft hen vooral windeieren gelegd.

    ik was er bang voor, en geef toe: u ook, maar het is me toch maar weer eens gelukt: het einde van een blogpost bereiken zonder werkelijk iets van noemenswaardige betekenis geschreven te hebben. voor inhoud zult u alweer elders moeten zijn, of later terugkomen.

     

    kartonnen doos

  • in de banaliteit schuilt het grote verhaal

    sommigen ergeren er zich mateloos aan dat iedereen die het wil vandaag journalist kan zijn en zijn eigen blog kan beginnen. anderen (vaak dezelfden) kunnen het niet hebben dat tweets of facebook status updates over de trivialiteiten van het dagelijks leven gaan. waarom eigenlijk? het is toch prachtig als iemand even het hart kan luchten op twitter over zijn of haar aambeien? en het is toch zo des mensen als iemand tevreden op facebook post dat de nieuwe kip haar eerste ei heeft gelegd? en je hoéft het niet te lezen. dus "hu!?", zeg ik op de 2.0 ergernissen van zij die we in het pre-digitale tijdperk óók niet zouden gehoord hebben. láát het alstublieft over het geringe, het gebruikelijke en het gewone gaan. want ik heb hoegenaamd geen zin in een facebook wall en twitter feed die alleen nog meer overbodige nonsens over nine eleven, lady gaga en #nogov dumpen.

    de grootste kunst is ontsproten uit het niets. boudewijn büch kon niet anders dan het voortdurend bezingen in zijn sublieme eilandenreeks. fernando pessoa schreef de belangwekkendste roman van de moderne westerse literatuur (zei ik "bijbel"?) over ... wel, euh ... niets eigenlijk. zij die pessoa noch büch weten te smaken zijn zelden mijn vrienden. ze zijn volledig mee met de actualiteit maar hebben zelf nog maar amper geleefd. als er niets gebeurt in de wereld valt ook hun eigen leven stil. ze zijn doorgaans grote fan van coldplay, ze haten de file terwijl ze begot niet weten wat ze anders zouden moeten doen dan erin staan. en nu moet ik mijn huis opkuisen. banaal, maar als moeder de vrouw thuiskomt en het is niet gebeurd wordt het absoluut een groot verhaal. i swear.

     

    Messy-House1.jpg