ergernis

  • letterlijk een beetje

    zou ik u allen mogen vragen voortaan beter op te letten met het gebruik van de woorden "een beetje" en "letterlijk"? het gebruik van de uitspraak "naar de mensen toe" is nog maar net genormaliseerd of daar zijn de volgende wantoestanden al in onze nederlandse taal.

     

    "er is een beetje chaos", hoorde ik de verslaggeefster van dienst op zaventem zeggen bij de lange controles na de aanslagen. terwijl chaos nooit een beetje is, maar altijd veel. chaos is het niets waaruit de eerste griekse goden ontstonden. chaos is een bodemloze leegte waar alles eindeloos alle kanten opstuitert. uit deze uitgestrekte malende wanorde ontstonden nacht, duisternis, aantrekkingskracht, onderwereld en aarde. chaos is het effect van exponentieel toenemende onzekerheid. geloof me, daar wil je niet bij zijn. dat wil je niet meemaken.

     

    nee nee nee, als het maar een beetje is, horen we rumoer te gebruiken, of wanorde, of rommel, of consternatie. consterwat, vraagt u? precies, dat is wat ik bedoel. u kent dat woord niet meer, want het wordt niet meer gebruikt.

     

    en "de politie zit tegenwoordig letterlijk op het internet", klonk het niet zo lang geleden in een nieuwsbericht op de openbare radio. echt, daar had ik een beetje bij willen zijn. zit er dan een volledig korps in uniform gezellig in polonaise op een lange glasvezelkabel, vraag ik me af?

     

    mensen, gebruik een beetje uw verstand alstublieft. help mee de taalverarming tegen te gaan. letterlijk.

  • "er heeft een hondje op gepiest"

    ik ben altijd stomverbaasd geweest dat kinderen zich laten vangen aan de waarschuwing "niet oprapen, er heeft een hondje op gepiest". hoe lichtgelovig kun je zijn! hetgeen niet opgeraapt mag worden betreft in veel gevallen een snoepje, pas op, met halfopen bananen zou ik zelf ook opletten, maar overigens zijn er weinig volwassenen die een briefje van vijftig euro op straat zouden laten liggen omdat er mogelijks een hond op heeft gezeikt; het zal hen op dat moment worst wezen, zelfs als er kinderen in de buurt zijn.

    ik wil er geen academische halszaak van maken, maar hoe groot is de kans werkelijk dat er een hond geplast zou hebben op een snoepje ergens te velde op de grond? is het misschien des honden om te wateren op gevallen snoep? geenszins. een reu plast, om het met een understatement te zeggen, nogal wat af, en "dog peeing" levert weliswaar heel wat hits op in google, maar geen enkele afbeelding waarbij snoep betrokken is. muren, bomen, borden, afrasteringen, autowielen, een enkele laptop, een stopcontact, een exemplaar van het belang van limburg en een zonnebadende miss kazachstan, dat allemaal wel, maar geen suikergoed.

    tijdens een karnavalsstoet mag het dan plots weer allemaal wel. met bakken wordt het snoepgoed dan over de wegen uitgekieperd tot de bestrating niet meer zichtbaar is, wat mijns bescheiden inziens meteen en louter procentueel de kans verhoogt dat daar net wel een hond op urineert maar geen probleem, tijdens een stoet hoeven de kinderen niet bang te zijn: er ligt geen snoepje op de grond dat niet onbezoedeld is, dus graaien maar.

    kinderen, laat jullie niets wijsmaken: honden plassen niet op snoeperij. tenzij misschien tijdens een karnavalsstoet. maar niet uit kwade wil, gewoon omdat er dan elders geen plaats meer is.

    Dog-Pees-on-Car.jpg

  • mijn excuses

    bij nazicht, met als vermoedelijke consequentie dat ik het heb gezien, heb ik gemerkt dat er onbewust hoofdletters zijn geslopen in enkele van mijn blogposts waaronder geloofwaardigheid, camps en nieuw spoor naar de rechtvaardige rechters waarvoor mijn nederige en oprechte verontschuldigingen.

  • een beetje

    het moest maar eens gedaan zijn met overal het predikaat "een beetje" aan toe te voegen. vooral als het over de full monty gaat. want wat gedacht van een minister van mobiliteit die opdraagt om "een beetje" voorzichtig te zijn in het verkeer? of de toplui van bankroete banken die toegeven dat ze de situatie "een beetje" verkeerd hebben ingeschat?

    maar we moeten nu ook niet gaan overdrijven langs de andere kant. niemand kan zich voor 200% inzetten. ik probeer het dagelijks, maar verder dan 100% raak ik niet, en ik vind het eerlijk gezegd en alles bij mekaar genomen ook genoeg: 100%, als ik mijn dag overpeins en de slaap probeer te vatten.

    moest 200% verankerd zijn als spreekwoord, tot daar, maar dat is het niet, want de week nadat iemand zich 200% heeft ingezet, moet het aan 300%, en voor je het weet, duik je de promilles in en rijden onder invloed, iedereen weet het, is toch "een beetje" te vermijden. 

    ik heb het meer voor het gezegde een kat een kat noemen. en dus niet een beetje een poesje, of godbetert een tijger, als het beest amper nog de mand uit komt.

     

    Ik_mis_je_elke_dag_een_beetje_meer_ik_leef_mn_leven.jpg

    free_souffriau-zingt_ann_christy_-_een_beetje_annders_a.jpg

    004%20Geef%20me%20nog%20een%20beetje%20tijd.jpg

    Nicole+Een+beetje+vrede.jpg

    arsenevoor.jpg

    Angelique%2B-%2BEen%2BBeetje%2BGeld%2BVoor%2BEen%2BBeetje%2BLiefde%2B-%2BSingle%2BCover.jpg

  • de parabel van de hebzuchtige garagist

    over sommige zaken schrijf je beter, omdat praten toch niet helpt, en al zeker niet tegen de betrokkene. mensen met dollartekens in de ogen zijn slechte luisteraars. en zonder het kind met het badwater te willen weggooien: veel garagisten zijn zo van die mensen. laatst kwam ik in mijn garage (al klinkt "mijn" misschien wat te familiair, laat het ons houden op de garage waar ik al twee auto's kocht) met een autoradioprobleem. mijn autoradio kon niet meer worden aangezet, hetgeen mijns inziens een vrij fundamenteel probleem is, toch voor een autoradio. zelf had 'em ik al tot op het laatste vijsje en rondeeltje zonder vruchten uit mekaar gefietst om het defect te achterhalen, maar na 2 minuten wist meneer het al: uw autoradio is kapot, meneer. een kennersoog. de oplossing kwam prompt: u moet een nieuwe kopen. en geloof het of geloof het niet: hij kon me er wel één verkopen. het zou bovendien maar tien minuten duren om die ook nog eens te installeren. de vriendelijkheid zelve. toen ik zei dat ik daar nog wel even mee zou willen wachten, werd het lichtbewolkt. even probeerde hij nog met een lenco van 50 euro (hij dacht meteen de toedracht van mijn weigering doorgrond te hebben) -zonder cd-speler weliswaar maar met usb het is toch allemaal empeedrie tegenwoordig is het geen waar (sic)- maar toen hij ook daarmee botvierde, verdwenen de resterende opklaringen. de man die even daarvoor nog perfect had gefunctioneerd in een tandpastareclame, kon nu zo een spot in voor secondenlijm.

    20.jpg

    ik had het wellicht beter niet gevaagd, maar je bent dan in een autogarage en je hebt problemen met je auto dus wat doe je dan: of hij ook nog eens naar mijn 2 andere problemen zou kunnen kijken? huh! voor die factuur zou mijn goesting ook wel vlug over zijn. het optrekken dat bij momenten niet meer lukte, de passagierszetel die niet verder naar achteren kon versteld worden: na 5 nieuwe minuten had meneer een loepzuivere raming klaar: 662,34 euro. inclusief belasting op de toegevoegde waarde: een prikje met andere woorden. tijdens het eerste jaar, "garantie" om maar meteen het consumentenwoord te gebruiken, had hetzelfde heerschap met de beste wil van de wereld het acceleratieprobleem niet kunnen duiden: zolang het lampje niet begon te branden, was het onmogelijk het probleem uit te lezen met de laptop. repair service anno 2012: als de computer niet zegt dat er een probleem is, is er geen probleem. jean-luc dehaene is een halve eeuw te vroeg geboren. ik ben de wanhoop nabij na zoveel onwil, en wil de showroom van die droevige zelfstandige zo snel als kan verlaten. dat is dan tien euro, hij heeft het reçuutje al in de hand. 10 euro, ik begrijp het volkomen, geen geld toch, om een kwart uur gecouillonneerd te worden. thuisgekomen koppel ik mijn oude grundig opnieuw aan, en stem af op radio 1. het is net helena, van hugo raspoet, beste nummer ooit geschreven in ons land. zo goed als een bevestiging voor mij: 10 en geen euro meer voor die verglijding van de maatschappij. 5 voor elk oog.

  • de tijden veranderen

    ik hou wel van de frisse wind in de zomer. de meligheid van sommige blog posts zou anders incontournable zijn. zo is er een blog guru in vlaanderen die tien jaar geleden lachte met iedereen die automatische feeds opzette die zijn blog posts op de sociale media spuiden. men "wist niet dat men veel genuanceerder met social media hoorde om te gaan". maar kijk, we zijn 2013, en de man laat zelf z'n internetpoogsels het web opglijden via diezelfde sociale media. is het crisis voor iedereen? moet men pakken wat men pakken kan?

    ik wil maar zeggen. men spiegelt zich aan anderen die op dat moment de trend zetten, maar waarom? om niet fout te zijn. echter: hoe meer men probeert niet fout te zijn, hoe minder kans men heeft nieuwe waarheden te ontbloten. ik roep u op: stop met hardnekkig te proberen niet fout te zijn. probeer nog hardnekkiger om nieuw en verfrissend te zijn. beter koppig met je hoofd tegen de muur lopen, dan naäpen en een opengetrapte deur binnenwandelen. maar aan u de keuze uiteraard. de democratie voorop.

  • gewonnen tijd

    als alles altijd maar sneller moet, en dat moet het en dat doet het, dan, je moet er echt geen nobelprijs wiskunde voor gewonnen hebben, komt er een hoop tijd vrij. maar tijd om wat te doen, in feite?

    mensen die niet houden van vinyl zeggen wel eens dat het een rompslomp is: deksel omhoog, een plaat eraf, een nieuwe plaat erop, die arm naar binnen, naald naar beneden, deksel dicht. maar is dat nu niet net de definitie van een hobby: tijd verliezen aan hetgeen waarvan je houdt? gewoon een cd erin, hop, en weeral tijd "gewonnen"?

    stel nu eens dat alles vanzelf ging, dat niets nog tijd kostte, wat zou je dan 24 uur doen? de fiets op, heelder dagen door de polder, zegt de een. een hele avond languit in de zetel voor mijn favoriete films, de ander. o gruwel, fietsen, tv-kijken: onherroepelijk tijdverlies, een derde.

  • altijd hetzelfde

    het is altijd hetzelfde op de radio. men roteert binnen het segment van niet onknappe maar daarom niet minder afgezaagde kaskrakers, en men komt er niet buiten. ondertussen heeft men praatjes met eloquente en vooral minder eloquente gasten over het doorbreken van de comfort zone.

    vorige week nog: green day -denk ik, ik wil er vanaf zijn, het is zeker een goed voorbeeld- op studio brussel. het sneeuwde weer eens en het lag volledig wit en men draaide green day -denk ik- maar tot daar. men heeft green day al meer gedraaid op studio brussel dan de band platen verkocht heeft en dat is verdraaid niet weinig. van evenveel bands die even goed zijn heeft men dan weer nog geen enkele plaat gedraaid.

    ik breek me er het hoofd over waarom. op mijn tot op heden dertien herhalingen van de vraag of men het prachtige "burning benches" van het helaas veel te vlug ter ziele gegane morning runner niet eens wil draaien: geen antwoord, geen airplay. liever zoekt men puberende dellen die de groeten willen doen aan de rest van de wereld en dan tom odell aanvragen alsof men een nieuwe ontdekking heeft gedaan.

    van studio brussel zapte ik dan maar naar radio 1, alwaar ik goed anderhalve seconde gebleven ben. emiliana torrini was er namelijk behoorlijk herkenbaar bezig aan haar rampetampetampe-tappetampetam, u weet wel, van haar jungle drum. geen slecht nummer alweer, maar o zo veilig en erger: o zo oneerlijk tegenover al wie staat te knokken voor die ene decibel aandacht.

    van radio 1 sprong ik alras op mijn traditionele laatste strohalm: klara. daar hoor ik nog eens nieuwe dingen. veel heeft er mee te maken dat ik de ballen ken van klassiek. ik ben me er van bewust. mijn kennis gaat niet verder dan de obligate stabat mater van giovanni battista pergolesi, het verscheurende miserere van gregorio allegri, de subtiele gymnopedieën van erik satie, het adagio voor strings van samuel barber.

    veel heeft daar mee te maken. ik ben me er van bewust. maar toch is het een verademing.

  • voetbal zien

    ik neem het risico als mopperaar bestempeld te worden, maar er moet me iets van het hart. meer en meer mensen melden via allerhande kanalen, geloof het of niet, dat ze voetbal gaan zien. vroeger ging het nog om een betrekkelijk behapbare groep - antwerpenaren met name - maar tegenwoordig komen zelfs west-vlamingen uit de kast. en dat gaat toch net iets te ver. mensen die beweren voetbal te gaan zien, zijn helderzienden, denk ik dan. je kunt immers eenvoudigweg niet op voorhand weten of je voetbal gaat zien. je kunt voetbal gaan bekijken, naar het voetbal gaan kijken of voor mijn part gewoon voetbal gaan kijken tout court zoals vogelaars hun vogels, maar vervolgens heb je netjes af te wachten of je er ook daadwerkelijk gaat zien.

    enige toelichting is, meen ik, misschien op zijn plaats.

    steeds meer mensen gebruiken voetbal zien als synoniem van voetbal kijken. makkelijk zat, zeggen ze boven de moerdijk: laat mensen toch de keuze, iedereen snapt wel wat je bedoelt. maar dat is het punt niet. voetbal zien gebruiken als synoniem van voetbal kijken is je reinste taalverarming. kommer en kwel voor zielenknijpers, zou neologist marcel möring zeggen. maar waarom dan wel, hoor ik u denken. wel, hiervoor: voetbal zien is sinds voetbalheugenis gereserveerd als spreekwoord voor het aanschouwen van kwaliteitsvoetbal. zoals in de fictieve frase: "voor de rust was de match huilen met de pet op, dus ik hoop dat we in de tweede helft voetbal gaan zien". dus als iedereen voetbal gaan zien gaat gebruiken voor het louter bekijken van voetbal los van de kwaliteit, hoe gaan we dan in des hemelsnaam nog uitgedrukt krijgen dat we hopen en verwachten om ook kwaliteitsvoetbal te zien te krijgen?

    enfin. ik kan er - het zal u niet geheel verwonderen - nog uren over doorgaan, maar als u het nu nog niet begrepen heeft, laat maar. ga dan rustig maar wat voetbal kijken. of zien. of whatever. o ja, ik wil er geen rijtje kommaneukerij van maken, maar hieronder zie je camp nou en niet, nou ja, en zoals sommigen vaak beweren: nou camp. kom achteraf niet klagen dat u het niet wist. en ook: het nieuwe barcelona is berlijn. maar het voetbal is er wel iets minder.

    camp-nou-061.jpg

  • verval

    deze blog is mijn blog niet meer. achter mijn rug is het lettertype opeens times new roman geworden. kun je je dat nu voorstellen? pas op, ik schrijf nog altijd graag, en ik zal altijd blijven schrijven, omdat ik niet anders kan, maar zomaar het lettertype veranderen, achter de rug, nee, sorry, dat gaat me te ver. ik heb het weer steeds meer voor het verfrommelde papier met ezelsoren naast mijn bed, met stylo in een straal van maximum één meter, waarnaar ik grijpen kan wanneer ik wil, ook offline. ik heb vorige week mijn eerste gedicht geschreven in jaren. dat het ooit op deze blog geraakt is zeer de vraag. het dient dan overgetypt, en nagelezen, en gepost, wat een gedoe.

    ik heb vanavond een ketel water opgezet en volgegooid met gedroogde tijm. ik weet niet eens waarom ik het schrijf, of toch: kiss (keep it stupid and simple). ik heb de laatste jaren te veel mensen te vaak te onnozele verhalen horen vertellen. fake mensen, zoals in: the winner fakes it all. ik bedoel: get real, mensen kopen zich de duurste arrangementen met turkse baden maar hebben niet eens de kosteloze alternatieven uitgeprobeerd. omdat het ook geen straf verhaal is, natuurlijk, 's anderendaags, op de parking van je werk, als je net uit je 4X4 bent gestapt en je je iPhone nog eens pragmatisch onnodig maar imagebuildend onmisbaar checkt bij de eerste tellen van een ochtendgesprek met een collega. een zonnebril op, natuurlijk, ongeacht de zon.

    whatever, zeker, allemaal. maar vrij triestig toch, ook. en ik maar naar belgische eurodance luisteren. en zij maar zeggen hoe totaal niet cool dat dat wel is vandaag. de dag. maar anyway. ik dus, en zij. wij dus, maar niet samen.

     

    man-on-iphone.jpg