filosofie

  • de tijden veranderen

    ik hou wel van de frisse wind in de zomer. de meligheid van sommige blog posts zou anders incontournable zijn. zo is er een blog guru in vlaanderen die tien jaar geleden lachte met iedereen die automatische feeds opzette die zijn blog posts op de sociale media spuiden. men "wist niet dat men veel genuanceerder met social media hoorde om te gaan". maar kijk, we zijn 2013, en de man laat zelf z'n internetpoogsels het web opglijden via diezelfde sociale media. is het crisis voor iedereen? moet men pakken wat men pakken kan?

    ik wil maar zeggen. men spiegelt zich aan anderen die op dat moment de trend zetten, maar waarom? om niet fout te zijn. echter: hoe meer men probeert niet fout te zijn, hoe minder kans men heeft nieuwe waarheden te ontbloten. ik roep u op: stop met hardnekkig te proberen niet fout te zijn. probeer nog hardnekkiger om nieuw en verfrissend te zijn. beter koppig met je hoofd tegen de muur lopen, dan naäpen en een opengetrapte deur binnenwandelen. maar aan u de keuze uiteraard. de democratie voorop.

  • gewonnen tijd

    als alles altijd maar sneller moet, en dat moet het en dat doet het, dan, je moet er echt geen nobelprijs wiskunde voor gewonnen hebben, komt er een hoop tijd vrij. maar tijd om wat te doen, in feite?

    mensen die niet houden van vinyl zeggen wel eens dat het een rompslomp is: deksel omhoog, een plaat eraf, een nieuwe plaat erop, die arm naar binnen, naald naar beneden, deksel dicht. maar is dat nu niet net de definitie van een hobby: tijd verliezen aan hetgeen waarvan je houdt? gewoon een cd erin, hop, en weeral tijd "gewonnen"?

    stel nu eens dat alles vanzelf ging, dat niets nog tijd kostte, wat zou je dan 24 uur doen? de fiets op, heelder dagen door de polder, zegt de een. een hele avond languit in de zetel voor mijn favoriete films, de ander. o gruwel, fietsen, tv-kijken: onherroepelijk tijdverlies, een derde.

  • ik opnieuw even, nog eens. over niets.

    ik zou eigenlijk in mijn nest moeten kruipen, maar als iedereen die wil beginnen schrijven ook altijd effectief in zijn nest zou kruipen, wat zou er dan geschreven worden? juist: niets. ik ben dus wel verplicht om hier te blijven zitten, en het nog heel even over volstrekt niets te hebben met u, teneinde, tenminste het niet schrijven een halt toe te roepen.

    ik ben eigenlijk -u zult het zich als trouwe lezer van dit weblog dat nauwelijks nog geactualiseerd wordt, herinneren- gestopt met schrijven omdat er veel te veel te schrijven valt. ik weet het: een mager excuus. maar men moet leren kiezen voor men leert schrijven, en ik kan het niet.

    daarom gaat dit weblog al zovele jaren over niets, en toch wordt er zo af en toe iets neergepend. ergerlijk, denkt u misschien, want straks eindigt ook deze post zoals hij begonnen was: met niets, twijfelend aan alles, en zelfs zonder een foto waaraan men zich toch iet of wat opvrolijken kan.

    deze post werd geschreven tijdens het voortdurend zoeken naar geschikte muziek tijdens dewelke ik deze post zou kunnen schrijven, met het grootste gedeelte van deze stuntelige queeste toch duidelijk naar natalie merchant.

  • (quote:) feelgood (end quote)

    ik hoorde rising star steven van herreweghe een paar dagen geleden op radio 1 beweren dat ie een onverbeterlijke optimist is, en dat het zo makkelijk is om negatief, tragisch en slachtofferig te doen. wel, ik heb het eerlijk gezegd best wel lastig met die eeuwige opdeling van het leven in feelgood en tristesse. immers: de meeste levens zijn toch een mix van beide? ik ken weinigen die nog nooit eens een lichtpuntje zagen aan het einde van hun lange donkere tunnel. ik ken ook weinigen die elke dag door het leven huppelen zonder ook maar één horde te missen. bij de meeste mensen is geluk en droefenis -en godzijdank- in draaglijke balans.

     

    dus, waarom zou het mopperen zijn om ook eens aandacht te besteden aan de zwartere kantjes van het leven? ze zijn er, en negeren is vluchten. bovendien, en nu kom ik tot de kern van mijn korte betoog, lijkt de feelgood die we dagelijks als masker krijgen opgesolferd via radio, tv, glossy magazines en huizenhoge advertenties aan mistroostige zijgevels, veeleer op kinderachtig escapisme dan beredeneerde en eerbare troost. nee, als ik in een dipje zit, geef mij dan maar een plaat van joy division, in plaats van een rondborstige tandpastablondine met hagelwitte tanden waar je ogen pijn van gaan doen.

     

    Feel-good-first.jpg


    deze post werd geschreven tijdens het luisteren naar "jazz & bossa" van ron carter en "beautiful dreamer" van bill frisell op deezer.

  • niets. of toch niets bijzonders. en zeker niks geplands.

    tijdens korte vakanties, zoals deze eerste week van de paasvakantie, doe ik niets. of beter: niets bijzonders. of om helemaal correct te zijn: ik plan niks. het vooruitzicht is immers mooi genoeg. ik kan eindelijk eens langer dan een weekend 24/24 genieten van mijn klein mannen, iets dat, denk ik dan soms, toch ooit bedoeld moet zijn geweest om inbegrepen te zijn in het echte leven. ik denk dat al mijn kinderen voor het eerst rechtkrabbelden in de crèche. één van die toptien gebeurtenissen in het leven, heb ik dan 's avonds enkel te lezen in het weg-en-weerschriftje. mensen die biologisch verder af staan van mijn kinderen maakten het mee. en dan nog -the horror- voor hun job.

     

    en verder: de was en de plas. en met plezier, of toch minstens met een aanvoelen dat ook dát net iets endogener is dan een bulgaarse floor manager inhuren met, give me a break zeg, dienstencheques. en nog wat dingen. pasgeplante zaden zien kiemen. kippen de spliterwten er eerst van tussen zien halen, pas de woensdag dat diepte-interview lezen in de krant van zaterdag, eindelijk nog eens een dagje genieten van vinyl, koffie en wat prille lentewarmte achter glas, na zes maanden nog eens de gitaar bovenhalen, en met een tin whistle in de mond dromen van de zomerreis naar mayo, waar het allemaal nog net iets evidenter lijkt dat je enkel doet wat gedaan moet worden. ze hebben daar wel een hongersnood achter de rug, akkoord.

     

    en tenslotte: gedichten schrijven. waar wellicht nooit iets anders mee zal gebeuren dan gevonden worden door achterkleinkinderen op een stoffige zolder, maar ach wat: van alle onbelangrijke dingen in het leven is poëzie veruit het belangrijkste. ik ben op een leeftijd gekomen dat ik begin te beseffen dat je het allemaal vooral voor jezelf moet doen. en voor je achterkleinkinderen, natuurlijk.

     

    539w.jpg

    [foto FELICITY LONG]


    deze post werd geschreven tijdens het luisteren naar mijn spotify playlist soothings for the wee small hours. van harte aanbevolen. voor de wee small hours. wanneer je soothings nodig hebt. zoals ik nu. wanneer je mijmert over de zin van het leven, terwijl je een korte vakantie hebt waarin je niks doet. of toch niks bijzonders. of tenminste niks geplands.

  • luik - naschrift

    ik had dit liever niet geschreven, maar wie op maandag "de rechtbank" op één gevolgd heeft, én goed keek, zag hoe beklaagden verder "gevormd" worden bij een rechtszaak. vooral die antwerpenaar met lang sluik haar en hoog voorhoofd + procureur waren goed bezig. sorry, hoor: facts are facts. als je een beklaagde achtereenvolgens gaat uitlachen, niet laat uitspreken en denigreert, dan ben je aan het zaaien zonder te weten wat de oogst zou kunnen zijn. amrani is heel erg schuldig, maar is hij de enige? zeg mensen dat ze fout bezig zijn, maar niet dat je beter bent dan hen.

    mijn gedachten zijn volledig bij de slachtoffers van de nabestaanden. en bij hun moeilijkste kerst ooit.


     PHOTONEWS_10354345-002.jpg.h380.jpg.568.jpg

  • kartonnen dozen

    toen mijn leven nog eenvoudig was, had ik wilde plannen. veel van die plannen zitten momenteel in kartonnen dozen. veel mensen hadden, toen hun leven nog eenvoudig was, wilde plannen. veel van die mensen staken die plannen vervolgens in kartonnen dozen, reden ermee naar het containerpark en dumpten ze. ik niet. bij mij steken ze nog altijd in kartonnen dozen, die ik vandaag verhuisde van de garage naar het tuinhuis.

    misschien vraagt u zich af wat er van blogonious geworden is de laatste jaren. blogposts komen met de regelmaat van de 29ste februari. misschien denkt u het te weten: eilandman weet niet meer waarover te schrijven, bloggen was een bevlieging. maar de waarheid is anders: er is te veel om te beschrijven, en evenveel kan niet beschreven worden binnen het sociale keurslijf van een blog. u zult me dat moeten vergeven. de muren hebben oren, en ik heb geen zin om ip- en mac-adressen te gaan checken van de lezers van blogonious.

    het goede nieuws, als u een trouwe lezer bent, is dat ik het schrijven niet kan laten, en het feit dat er een moment is aangebroken, denk ik, in mijn leven, dat ik weer wat meer ga bloggen. even licht-nonsensicaal als vroeger, maar minder gebeten om niet te vergeten. hoe groot mijn bewondering ook voor mensen als anthierens of meulenaere, hun schrijfstijl heeft hen vooral windeieren gelegd.

    ik was er bang voor, en geef toe: u ook, maar het is me toch maar weer eens gelukt: het einde van een blogpost bereiken zonder werkelijk iets van noemenswaardige betekenis geschreven te hebben. voor inhoud zult u alweer elders moeten zijn, of later terugkomen.

     

    kartonnen doos