blogonious - Page 3

  • een beetje

    het moest maar eens gedaan zijn met overal het predikaat "een beetje" aan toe te voegen. vooral als het over de full monty gaat. want wat gedacht van een minister van mobiliteit die opdraagt om "een beetje" voorzichtig te zijn in het verkeer? of de toplui van bankroete banken die toegeven dat ze de situatie "een beetje" verkeerd hebben ingeschat?

    maar we moeten nu ook niet gaan overdrijven langs de andere kant. niemand kan zich voor 200% inzetten. ik probeer het dagelijks, maar verder dan 100% raak ik niet, en ik vind het eerlijk gezegd en alles bij mekaar genomen ook genoeg: 100%, als ik mijn dag overpeins en de slaap probeer te vatten.

    moest 200% verankerd zijn als spreekwoord, tot daar, maar dat is het niet, want de week nadat iemand zich 200% heeft ingezet, moet het aan 300%, en voor je het weet, duik je de promilles in en rijden onder invloed, iedereen weet het, is toch "een beetje" te vermijden. 

    ik heb het meer voor het gezegde een kat een kat noemen. en dus niet een beetje een poesje, of godbetert een tijger, als het beest amper nog de mand uit komt.

     

    Ik_mis_je_elke_dag_een_beetje_meer_ik_leef_mn_leven.jpg

    free_souffriau-zingt_ann_christy_-_een_beetje_annders_a.jpg

    004%20Geef%20me%20nog%20een%20beetje%20tijd.jpg

    Nicole+Een+beetje+vrede.jpg

    arsenevoor.jpg

    Angelique%2B-%2BEen%2BBeetje%2BGeld%2BVoor%2BEen%2BBeetje%2BLiefde%2B-%2BSingle%2BCover.jpg

  • hipper dan de hype

    ik ben zot van de kringloopwinkel, of kringwinkel, ik wil er van af zijn, ge weet wel, waar ge spullen kunt kopen voor een prikje. zo ben ik eveneens zot van cd singles van 3 inch, of 3-inch cd's of cd3's, ik wil er van af zijn, ge weet wel, van die kleine cd's van 8 centimeter doormeter, het maakt mij zelfs niet uit welke muziek er op staat, ik ben gewoon liefhebber van het formaat, en ik vind die dingen eigenlijk alleen in de kringwinkel, en bovendien voor geen geld. vandaag vond ik voor 1 euro een 3" van neneh cherry, dat bovendien, weinig hetero's zullen mij tegenspreken, ook nog eens een lekker ding is dat bovendien, het is weinig lekkere dingen gegeven, verleidelijk knap kan zingen. een foto met wat bloot mag niet ontbreken, dacht ik daarom, ook kwestie van wat meer bezoek over de blogvloer te krijgen, en het wil nu ook nog lukken dat la cherry deze maand na zestien jaar eindelijk nog eens met een nieuwe plaat komt, dus een ander excuus had zelfs niet gehoeven. cherry it out!

    936full-neneh-cherry.jpg

    maar terug naar de kringwinkel. in de platenbak ook lachrimae van john dowland door hespérion xx. ik schreef bijna john download, hoe gaat dat ook allemaal tegenwoordig. voor 2 euro, serieus, en iedereen weet: hoe ouder de muziek tegenwoordig, hoe duurder. dat zat in de middeleeuwen allemaal ook met veel meer in één band, en dat moet natuurlijk allemaal de kost verdienen, het zal daarmee zijn. in de boekenkast: een bloemlezing uit de poëzie van césar vallejo samengesteld door bart vonck en uitgegeven door het minzame poëziecentrum. opnieuw: 2 euro. in plaats van de 17,50 nieuwprijs. ik kocht tenslotte ook nog een paar loopschoenen voor 5 euro wat, geef toe, geen geld is voor een paar loopschoenen, zelfs als men bitter weinig loopt, hetgeen in mijn geval zeker het geval is.

    fantastisch aan de kringwinkel is niet te vergeten dat de radio er steevast niet 100% zuiver staat afgesteld - het is vast een gimmick, of een statement dat er een hoek af is, en dat dat moet kunnen. en zeker dat, dat dat moet kunnen: de beste stressbehendigheid is alles aan 90%, niet weinig neurochirurgen zullen het u adviseren. gepensioneerden houden ook steevast koffieklets in de salonafdeling van de kringwinkel maar soit, je kunt niet alles hebben, en zo zorgen ze tenminste niet voor overlast in openbare ruimtes.

    enfin, het is zo stilaan tijd voor de slotsom, hoor ik u zuchten: ik ging daarnet doodcontent buiten met een poëziebundel, een 3" cd single, een cd van john dowland van astrée auvidis en een paar loopschoenen voor een totaal van 10 euro. het overkomt me zelden in de kolruit. daarenboven is de kringwinkel ook nog eens de beste boekenhandel en platenwinkel van het provinciale nest waar ik woon. niet dat dat moeilijk is, maar toch, het is een verdienste als een ander. dit allemaal gezegd zijnde vraag ik me af hoe het nog zou zijn in second life. de laatste keer dat ik daar was ben ik tegen een muur gelopen. ik herinner het me alsof het gisteren was.

    u heeft het ondertussen wellicht gemerkt: het is mij nog eens gelukt: een blogpost schrijven. wat een gedoe tegenwoordig: al die linken leggen en foto's plaatsen, categoriseren, localiseren en taggen. vroeger was het veel beter, vroeger was het alleen maar schrijven. deze post werd geschreven tijdens het luisteren naar, het zal u wellicht niet verwonderen, neneh cherry.

  • de parabel van de hebzuchtige garagist

    over sommige zaken schrijf je beter, omdat praten toch niet helpt, en al zeker niet tegen de betrokkene. mensen met dollartekens in de ogen zijn slechte luisteraars. en zonder het kind met het badwater te willen weggooien: veel garagisten zijn zo van die mensen. laatst kwam ik in mijn garage (al klinkt "mijn" misschien wat te familiair, laat het ons houden op de garage waar ik al twee auto's kocht) met een autoradioprobleem. mijn autoradio kon niet meer worden aangezet, hetgeen mijns inziens een vrij fundamenteel probleem is, toch voor een autoradio. zelf had 'em ik al tot op het laatste vijsje en rondeeltje zonder vruchten uit mekaar gefietst om het defect te achterhalen, maar na 2 minuten wist meneer het al: uw autoradio is kapot, meneer. een kennersoog. de oplossing kwam prompt: u moet een nieuwe kopen. en geloof het of geloof het niet: hij kon me er wel één verkopen. het zou bovendien maar tien minuten duren om die ook nog eens te installeren. de vriendelijkheid zelve. toen ik zei dat ik daar nog wel even mee zou willen wachten, werd het lichtbewolkt. even probeerde hij nog met een lenco van 50 euro (hij dacht meteen de toedracht van mijn weigering doorgrond te hebben) -zonder cd-speler weliswaar maar met usb het is toch allemaal empeedrie tegenwoordig is het geen waar (sic)- maar toen hij ook daarmee botvierde, verdwenen de resterende opklaringen. de man die even daarvoor nog perfect had gefunctioneerd in een tandpastareclame, kon nu zo een spot in voor secondenlijm.

    20.jpg

    ik had het wellicht beter niet gevaagd, maar je bent dan in een autogarage en je hebt problemen met je auto dus wat doe je dan: of hij ook nog eens naar mijn 2 andere problemen zou kunnen kijken? huh! voor die factuur zou mijn goesting ook wel vlug over zijn. het optrekken dat bij momenten niet meer lukte, de passagierszetel die niet verder naar achteren kon versteld worden: na 5 nieuwe minuten had meneer een loepzuivere raming klaar: 662,34 euro. inclusief belasting op de toegevoegde waarde: een prikje met andere woorden. tijdens het eerste jaar, "garantie" om maar meteen het consumentenwoord te gebruiken, had hetzelfde heerschap met de beste wil van de wereld het acceleratieprobleem niet kunnen duiden: zolang het lampje niet begon te branden, was het onmogelijk het probleem uit te lezen met de laptop. repair service anno 2012: als de computer niet zegt dat er een probleem is, is er geen probleem. jean-luc dehaene is een halve eeuw te vroeg geboren. ik ben de wanhoop nabij na zoveel onwil, en wil de showroom van die droevige zelfstandige zo snel als kan verlaten. dat is dan tien euro, hij heeft het reçuutje al in de hand. 10 euro, ik begrijp het volkomen, geen geld toch, om een kwart uur gecouillonneerd te worden. thuisgekomen koppel ik mijn oude grundig opnieuw aan, en stem af op radio 1. het is net helena, van hugo raspoet, beste nummer ooit geschreven in ons land. zo goed als een bevestiging voor mij: 10 en geen euro meer voor die verglijding van de maatschappij. 5 voor elk oog.

  • de tijden veranderen

    ik hou wel van de frisse wind in de zomer. de meligheid van sommige blog posts zou anders incontournable zijn. zo is er een blog guru in vlaanderen die tien jaar geleden lachte met iedereen die automatische feeds opzette die zijn blog posts op de sociale media spuiden. men "wist niet dat men veel genuanceerder met social media hoorde om te gaan". maar kijk, we zijn 2013, en de man laat zelf z'n internetpoogsels het web opglijden via diezelfde sociale media. is het crisis voor iedereen? moet men pakken wat men pakken kan?

    ik wil maar zeggen. men spiegelt zich aan anderen die op dat moment de trend zetten, maar waarom? om niet fout te zijn. echter: hoe meer men probeert niet fout te zijn, hoe minder kans men heeft nieuwe waarheden te ontbloten. ik roep u op: stop met hardnekkig te proberen niet fout te zijn. probeer nog hardnekkiger om nieuw en verfrissend te zijn. beter koppig met je hoofd tegen de muur lopen, dan naäpen en een opengetrapte deur binnenwandelen. maar aan u de keuze uiteraard. de democratie voorop.

  • gewonnen tijd

    als alles altijd maar sneller moet, en dat moet het en dat doet het, dan, je moet er echt geen nobelprijs wiskunde voor gewonnen hebben, komt er een hoop tijd vrij. maar tijd om wat te doen, in feite?

    mensen die niet houden van vinyl zeggen wel eens dat het een rompslomp is: deksel omhoog, een plaat eraf, een nieuwe plaat erop, die arm naar binnen, naald naar beneden, deksel dicht. maar is dat nu niet net de definitie van een hobby: tijd verliezen aan hetgeen waarvan je houdt? gewoon een cd erin, hop, en weeral tijd "gewonnen"?

    stel nu eens dat alles vanzelf ging, dat niets nog tijd kostte, wat zou je dan 24 uur doen? de fiets op, heelder dagen door de polder, zegt de een. een hele avond languit in de zetel voor mijn favoriete films, de ander. o gruwel, fietsen, tv-kijken: onherroepelijk tijdverlies, een derde.

  • officieel

    het is officieel: stoppen met bloggen werkt niet bevorderend voor het afwerken van een roman.

  • altijd hetzelfde

    het is altijd hetzelfde op de radio. men roteert binnen het segment van niet onknappe maar daarom niet minder afgezaagde kaskrakers, en men komt er niet buiten. ondertussen heeft men praatjes met eloquente en vooral minder eloquente gasten over het doorbreken van de comfort zone.

    vorige week nog: green day -denk ik, ik wil er vanaf zijn, het is zeker een goed voorbeeld- op studio brussel. het sneeuwde weer eens en het lag volledig wit en men draaide green day -denk ik- maar tot daar. men heeft green day al meer gedraaid op studio brussel dan de band platen verkocht heeft en dat is verdraaid niet weinig. van evenveel bands die even goed zijn heeft men dan weer nog geen enkele plaat gedraaid.

    ik breek me er het hoofd over waarom. op mijn tot op heden dertien herhalingen van de vraag of men het prachtige "burning benches" van het helaas veel te vlug ter ziele gegane morning runner niet eens wil draaien: geen antwoord, geen airplay. liever zoekt men puberende dellen die de groeten willen doen aan de rest van de wereld en dan tom odell aanvragen alsof men een nieuwe ontdekking heeft gedaan.

    van studio brussel zapte ik dan maar naar radio 1, alwaar ik goed anderhalve seconde gebleven ben. emiliana torrini was er namelijk behoorlijk herkenbaar bezig aan haar rampetampetampe-tappetampetam, u weet wel, van haar jungle drum. geen slecht nummer alweer, maar o zo veilig en erger: o zo oneerlijk tegenover al wie staat te knokken voor die ene decibel aandacht.

    van radio 1 sprong ik alras op mijn traditionele laatste strohalm: klara. daar hoor ik nog eens nieuwe dingen. veel heeft er mee te maken dat ik de ballen ken van klassiek. ik ben me er van bewust. mijn kennis gaat niet verder dan de obligate stabat mater van giovanni battista pergolesi, het verscheurende miserere van gregorio allegri, de subtiele gymnopedieën van erik satie, het adagio voor strings van samuel barber.

    veel heeft daar mee te maken. ik ben me er van bewust. maar toch is het een verademing.

  • ik opnieuw even, nog eens. over niets.

    ik zou eigenlijk in mijn nest moeten kruipen, maar als iedereen die wil beginnen schrijven ook altijd effectief in zijn nest zou kruipen, wat zou er dan geschreven worden? juist: niets. ik ben dus wel verplicht om hier te blijven zitten, en het nog heel even over volstrekt niets te hebben met u, teneinde, tenminste het niet schrijven een halt toe te roepen.

    ik ben eigenlijk -u zult het zich als trouwe lezer van dit weblog dat nauwelijks nog geactualiseerd wordt, herinneren- gestopt met schrijven omdat er veel te veel te schrijven valt. ik weet het: een mager excuus. maar men moet leren kiezen voor men leert schrijven, en ik kan het niet.

    daarom gaat dit weblog al zovele jaren over niets, en toch wordt er zo af en toe iets neergepend. ergerlijk, denkt u misschien, want straks eindigt ook deze post zoals hij begonnen was: met niets, twijfelend aan alles, en zelfs zonder een foto waaraan men zich toch iet of wat opvrolijken kan.

    deze post werd geschreven tijdens het voortdurend zoeken naar geschikte muziek tijdens dewelke ik deze post zou kunnen schrijven, met het grootste gedeelte van deze stuntelige queeste toch duidelijk naar natalie merchant.

  • Hannelore

    het zegt u ongetwijfeld niets, maar dat doet aangezien het mijn weblog is in feite ook erg weinig ter zake: Anabel is dood. scheiden doet altijd lijden, en scheiden deden we al jaren terug, maar nooit echt: om de zoveel maanden moest ik haar gewoon zien en nam ik de auto naar drongen. Anabel was mijn favoriete anglo-nubische geit en bij uitbreiding mijn favoriete dier aller tijden. daar is nu geen einde aan gekomen, maar aan haar leven helaas wel.

    een verdriet komt gelukkig nooit zonder troost, en aangezien het al maanden geleden was dat ik de kinderboerderij nog eens had kunnen bezoeken, kreeg ik in één en dezelfde adem het nieuws te horen dat Anabel vóór haar afscheid nog wel het leven had geschonken aan een crème van een dochter: Hannelore. ik zag dat beest in mijn ogen kijken en denken: "die gast was een vriend van mijn moeder." de kans is dan ook bijzonder groot dat ik de kleine Hannelore in mijn armen sluit en Anabels bloed blijf bezoeken. because deep down, i'm an animal, too. en Hannelore en Anabel worden voortaan met hoofdletter geschreven.

     

    Hannelore.jpg

  • Nieuw spoor naar de Rechtvaardige Rechters

    Het staat in De Standaard van vandaag dus het moet wel waar zijn: er is een nieuw spoor naar het verdwenen paneel van de Rechtvaardige Rechters en wat meer is: het lijkt niet het zoveelste valse spoor. U weet dat het terugvinden van dat bewuste kleinood al enkele jaren op mijn nieuwjaarslijst van goede voornemens staat, helaas meermaals uitgesteld wegens tijdsgebrek, dus potentieel onvalse sporen hebben mijn volledige en onvoorwaardelijke aandacht.

    Net nu ik bergen inspiratie en ook een ietsiepietsie begeleidende tijd had om over vanalles en nog wat te schrijven, duikt er dus een mogelijk-niet-valse tip op. Dat is uiteraard op zich al een argument dat de niet-valsheid ondersteunt. Dus rep u naar de krantenwinkel, koop De Standaard, smijt u thuis in de zetel en verlies u in het nieuwe spoor. Of nee, passeer op weg naar huis eerst nog langs De Standaard boekhandel, en krijg een Klara-CD in ruil voor de bon op de achterpagina van de cultuurpagina van De Standaard.

    Het is dus werkelijk een dag om niet te weten wat eerst te doen. Zoals elke andere dag kortom. Een "hoogmis" eigenlijk ook wel een beetje, zoals ze zeggen. Van pure opwinding, merk ik, ben ik er zelfs opnieuw hoofdletters van gaan schrijven. Soit, het zij zo, ik ga dat nu allemaal niet opnieuw gaan corrigeren, wat denkt ge wel.

     

    [Deze post is geschreven tijdens het luisteren naar "100 N°1 HITS volume 2", uitgegeven in 2003 door Universal]