blogonious - Page 4

  • tien kippevelnummers voor wie geen zin heeft om buiten te komen in deze hitte (1)

    meteen had ik ook hier net als altijd wanneer ik een lijstje wil maken de onweerstaanbare drang om de ultieme lijst te maken, net zoals van het reve het boek van het violet en de dood wou schrijven, maar dat kan natuurlijk niet, net zoals van het reve het niet heeft gekund, omdat er uiteraard geweldig veel meer kippevelnummers zijn dan tien. of is het tegenwoordig "kippenvel"? soit, pak een frisse pint en zet u, want tien is toch al een begin. wacht, ik zal een (1) toevoegen aan de titel. dat legt de lat wat hoger.

    vreemd vind ik wel, maar dit geheel in de kantlijn, dat een nummer een periode wel en dan weer geen kippevel kan geven. en daarna weer wel, bedoel ik, want ik heb het hier niet over het afgezaagd geraken van de ingrediënten van de ultratop. maar hieronder dus tien songs waarbij het zelden niet is, en dus meestal en voornamelijk wel. kippevel, bedoel ik. een paar zal ik ongetwijfeld vroeger al gepost hebben. waar het hart van vol is, namelijk.

     

  • mijn nieuwe vlam: Joseph Farquharson

    jaren geleden is het al dat ik nog iets blogde: van 1 juli 2012 meerbepaald. ge zou mijn leven moeten gehad hebben de laatste twee jaar, maat! stoppen met schrijven zal ik nooit doen, maar ermee beginnen lijkt dan weer allesbehalve makkelijk.

    soit, ik ben hier nu, en ik wou u een schilder leren kennen die ik ontdekt heb tijdens mijn laatste reis. meerbepaald hing er een replica van de man boven mijn bedstee. lang geleden dat ik zo ontroerd ben geweest door een schilderij.

    vanavond nog meer gaan opzoeken van de man en bingo: nog meer kippenvel - de ideale desktop wallpaper ook. ladies ende gentle men, mét hoofdletters: Joseph Farquharson (°1846 †1935). neem nu bijvoorbeeld dít zeg, en láát het dan nog op een russische site staan:

     

    deze blogpost is geschreven tijdens het luisteren naar mijn eigen playlist NTC recordings Vol.6 op grooveshark.

  • (quote:) feelgood (end quote)

    ik hoorde rising star steven van herreweghe een paar dagen geleden op radio 1 beweren dat ie een onverbeterlijke optimist is, en dat het zo makkelijk is om negatief, tragisch en slachtofferig te doen. wel, ik heb het eerlijk gezegd best wel lastig met die eeuwige opdeling van het leven in feelgood en tristesse. immers: de meeste levens zijn toch een mix van beide? ik ken weinigen die nog nooit eens een lichtpuntje zagen aan het einde van hun lange donkere tunnel. ik ken ook weinigen die elke dag door het leven huppelen zonder ook maar één horde te missen. bij de meeste mensen is geluk en droefenis -en godzijdank- in draaglijke balans.

     

    dus, waarom zou het mopperen zijn om ook eens aandacht te besteden aan de zwartere kantjes van het leven? ze zijn er, en negeren is vluchten. bovendien, en nu kom ik tot de kern van mijn korte betoog, lijkt de feelgood die we dagelijks als masker krijgen opgesolferd via radio, tv, glossy magazines en huizenhoge advertenties aan mistroostige zijgevels, veeleer op kinderachtig escapisme dan beredeneerde en eerbare troost. nee, als ik in een dipje zit, geef mij dan maar een plaat van joy division, in plaats van een rondborstige tandpastablondine met hagelwitte tanden waar je ogen pijn van gaan doen.

     

    Feel-good-first.jpg


    deze post werd geschreven tijdens het luisteren naar "jazz & bossa" van ron carter en "beautiful dreamer" van bill frisell op deezer.

  • voetbal zien

    ik neem het risico als mopperaar bestempeld te worden, maar er moet me iets van het hart. meer en meer mensen melden via allerhande kanalen, geloof het of niet, dat ze voetbal gaan zien. vroeger ging het nog om een betrekkelijk behapbare groep - antwerpenaren met name - maar tegenwoordig komen zelfs west-vlamingen uit de kast. en dat gaat toch net iets te ver. mensen die beweren voetbal te gaan zien, zijn helderzienden, denk ik dan. je kunt immers eenvoudigweg niet op voorhand weten of je voetbal gaat zien. je kunt voetbal gaan bekijken, naar het voetbal gaan kijken of voor mijn part gewoon voetbal gaan kijken tout court zoals vogelaars hun vogels, maar vervolgens heb je netjes af te wachten of je er ook daadwerkelijk gaat zien.

    enige toelichting is, meen ik, misschien op zijn plaats.

    steeds meer mensen gebruiken voetbal zien als synoniem van voetbal kijken. makkelijk zat, zeggen ze boven de moerdijk: laat mensen toch de keuze, iedereen snapt wel wat je bedoelt. maar dat is het punt niet. voetbal zien gebruiken als synoniem van voetbal kijken is je reinste taalverarming. kommer en kwel voor zielenknijpers, zou neologist marcel möring zeggen. maar waarom dan wel, hoor ik u denken. wel, hiervoor: voetbal zien is sinds voetbalheugenis gereserveerd als spreekwoord voor het aanschouwen van kwaliteitsvoetbal. zoals in de fictieve frase: "voor de rust was de match huilen met de pet op, dus ik hoop dat we in de tweede helft voetbal gaan zien". dus als iedereen voetbal gaan zien gaat gebruiken voor het louter bekijken van voetbal los van de kwaliteit, hoe gaan we dan in des hemelsnaam nog uitgedrukt krijgen dat we hopen en verwachten om ook kwaliteitsvoetbal te zien te krijgen?

    enfin. ik kan er - het zal u niet geheel verwonderen - nog uren over doorgaan, maar als u het nu nog niet begrepen heeft, laat maar. ga dan rustig maar wat voetbal kijken. of zien. of whatever. o ja, ik wil er geen rijtje kommaneukerij van maken, maar hieronder zie je camp nou en niet, nou ja, en zoals sommigen vaak beweren: nou camp. kom achteraf niet klagen dat u het niet wist. en ook: het nieuwe barcelona is berlijn. maar het voetbal is er wel iets minder.

    camp-nou-061.jpg

  • rauw en ongezeefd

    gisteravond heb ik warempel nog eens een gedicht geschreven, en nog wel geen onknap stukje ook voor mijn doen. je kunt het niet forceren, het komt wanneer het komt maar toch: het werd tijd. reden van de laattijdigheid? een te druk dagelijks leven, that's for sure, met onvoldoende effectieve tijd en goesting om de pen te confronteren met het witte blad. en absoluut, en nog steeds, nu wel al zo'n jaar of tien, het omgekeerde van een writer's block: ik weet helaas nog steeds niet echt wat eerst te schrijven. kiezen is verliezen, ik weet het, maar is dat een rechtvaardiging, laat staan dat het een keuze overtuigder maakt?

    tijd nemen leer je met ouder worden. doseren evenzeer. en vanavond voor het slapengaan begin ik daarom niet een nieuw gedicht, maar herlees ik dat van gisteren. om velerlei redenen: checken of het de tand des 24 uurs doorstaan heeft bijvoorbeeld, toch een minimum om ooit de canon van de literatuur te betreden. want hoeveel malen heb ik niet in een roes gedacht het nieuwe poëtische summum te hebben geschreven, om dan 's anderendaags beschaamd het vermeende meesterwerk onder te brengen in mijn persoonlijk pantheon van verdienstelijke maar helaas onvoldoende probeersels.

    ik blijf maar denken "wacht maar", maar mijn leven is natuurlijk niet oneindig. en ik schrijf te veel keer "maar" in één zin. echter: een kniesoor die daarop let.

  • utØya revisited

    een overlevende van het bloedbad dat anders breivik aanrichtte keerde afgelopen maandag terug naar utØya: meteen één van de meest pakkende fotoreportages van de week.

    pb-120404-norwayShooting-03.photoblog900.jpg

    alexandra peltre op de rots waar ze in het been werd geschoten en zich in het water verstopte [ints alnins / reuters]

     

     

    deze post werd geschreven tijdens het luisteren naar laura gibson op spotify.