blogonious - Page 6

  • tankstation

    de krant is klaar voor vandaag. ik kruip mijn wagen in en rij naar huis. tussen ternat en affligem merk ik dat ik de N9 niet zal halen zonder te tanken. ik ben dan net voorbij het tankstation van groot-bijgaarden. dat wordt dus wetteren. verdorie, vooreerst. want de diesel kost er maar liefst 15 cent (!) meer dan tussen gent en eeklo. een halve tank zal wel volstaan dus. maar anderzijds ben ik een nostalgicus. en denk ik meer dan aan het geld aan de tijden waarin ik dagelijks in de file stond en hier zo dikwijls kwam tanken. geen bezigheid om te koesteren in je herinnering, maar mijn hele verleden is me nu eenmaal dierbaar, en dus droom ik sowieso weg.

    een tankstation langs de autostrade is een bevreemdende, eigen kleine wereld. die 's nachts nog vreemder wordt. stil, verlaten, donker. achter de kassa een mooie donkerblonde vrouw van turkse origine. een security guy staat met haar te keuvelen door het gewapende glas van haar loket. ik hoop voor haar dat hij de hele nacht blijft, want er zijn nu eenmaal geen idealer locaties om te overvallen dan verlaten tankstations met bomvolle kassa's. er is veel geld en er is niemand, behalve een winkeljuf met weinig weerstand. ze heeft wellicht een rood alarmknopje rechts onder de toog, maar tegen de tijd dat er versterking is, zitten de gangsters al op god weet welke autostrade, god weet welke richting uit. 5 minuten later (en die gasten rijden dan meestal nog niet aan de maximum wettelijk toegelaten snelheid) kunnen ze richting nederland, frankrijk of engeland zitten. ga daar maar aan staan. komt dat tegen. zoek het maar uit. het is een wonder dat er zo zelden tankstations worden overvallen. ik moet vast iets over het hoofd zien.

    ik stap uit en tank. ik heb gedaan met tanken. en nu ik hier toch ben, alhoewel ik eigenlijk niks nodig heb, kriebelt het om iets te kopen in het winkeltje. er schalt misleidend vrolijke muziek door de boxen op het terrein. vaya con dios, shania twain, dat soort tankstationdingen. voor de ingang liggen zakken aanmaakhout voor de barbecue. tot daar aan toe, het is geen zomer geweest. maar ook, godbetert, een kar orchideeën. "schat, ik weet het, ik ben weer verschrikkelijk laat thuis, net als gisteren, maar ik heb met mijn secretaresse moeten oversp... euh, overwerken. ik ben speciaal voor jou nog gestopt in wetteren om een orchidee te kopen"?

    tankstations zijn lelijk, net als industriewegen, waarlangs fabrieken vuilroze wolken spuiten. maar ze hebben iets. dat hebben ze zeker. de boodschap van vervreemding van de mens van wie en wat hij ooit was. in een wereld zonder gewapend glas, overvallen, security guys en verkrachtingen.

     

    shell_het_plein_hengelo.jpg

  • interviewen volgens annemie peeters

    hij: je moet de kracht van de consument niet onderschatten.

    zij: ja, maar je moet die kracht toch ook niet óverschatten.

    hij: dat klopt, maar op het eind beslist de klant of hij de aankoop doet of niet.

    zij: ja? ik heb hier nochtans mails van mensen die mij gelijk geven. sommige mensen zijn gewoon niet sterk genoeg om weerstand te bieden aan reclame.

    hij: (stil)

    zij: meneer vervaeck?

    hij: reclame heeft ook zijn voordelen. bedrijven concurreren en producten worden op die manier goedkoper.

    zij: maar u kunt toch niet verwachten dat de gewone man het marktmechanisme begrijpt?

    hij: dat hoeven ze ook niet. ze kiezen gewoon het goedkoopste product.

    zij: maar dat is niet altijd het beste product, he, meneer vervaeck. dat weet u evengoed als ik.

    hij: erghm...

    zij: meneer vervaeck? bent u er nog, meneer vervaeck?

    hij: ik ben er nog.

    zij: antwoordt u dan alstublieft eens op mijn vraag.

    hij: euh, wat was de vraag precies?

    zij (lacht): bij de les blijven, he, meneer vervaeck. ik zei dus dat het goedkoopste product niet altijd het beste is.

    hij: inderdaad, dat klopt.

    zij: ah, u geeft het dus toe.

    hij: wel, ja, maar daar is volgens mij ook helemaal niks mis mee.

    zij: daar is volgens u dus helemaal niks mis mee?

    (stilte)

    meneer vervaeck?

    hij: (licht geagiteerd) ja?

    zij: dus daar is volgens u helemaal niks mis mee, met het feit dat het goedkoopste product niet altijd het beste is. voor de gewone man. die dagelijks wordt geconfronteerd met reclame en niet altijd bij machte is het economische marktmechanisme te doorzien. meneer vervaeck? er is een probleem met dat systeem dan, he? toch?

    hij: ik zie het probleem niet. als de vrije markteconomie speelt, kan de consument daar erg zijn voordeel mee doen.

    zij: dat vindt u, maar ik heb hier toch mails in mijn mailbox van mensen die mij mailen en een mail sturen waarin ze zeggen dat ze zich laten verleiden door bepaalde reclame maar dan toch ontgoocheld zijn in het betreffende product. dat is toch geen goede evolutie, meneer vervaeck?

    hij: dan moeten ze het product de volgende keer maar niet meer kopen.

    zij: okee, maar ze hebben het dan wel al gekocht, en ze zijn hun geld kwijt, en ze zijn niet tevreden. dat is toch niet fijn, he, meneer vervaeck, voor die mensen, die mij hier nu allemaal over mailen.

    hij: ik heb daar begrip voor, maar zo werkt onze markt nu eenmaal.

    zij: u heeft daar begrip voor. maar die mensen zijn wel hun geld kwijt, he, meneer vervaeck.

    hij: (geërgerd) maar niemand is verplicht een bepaald product te verkopen.

    zij: maar dan zijn we weer bij het begin, he, meneer vervaeck, dat is een vicieuze cirkel. en daar wil ik net uit geraken, samen met u, he. daarvoor bel ik u net. die mensen laten zich verleiden omdat ze, nu ja, niet iedereen heeft dezelfde intell... hetzelfde inschattingsvermogen, en dat kun je toch ook niet verwachten, he, dat iedereen zo welbespraakt is als (lacht) neem nu mij, ... en u uiteraard.

    hij: ik vin...

    zij: we weten wat u vindt. maar het probleem blijft, he, meneer vervaeck.

    hij: ik zou het geen probleem durv...

    zij: het is duidelijk een probleem. ik zie dat maar al te goed in mijn mailbox. van de mensen die mij mailen en van hen die mij een mailtje sturen. er is dus duidelijk nog werk aan de winkel voor u, he, meneer vervaeck. we lezen dat ook duidelijk op onze facebook pagina. dankuwel, meneer vervaeck, voor dit gesprek.

    hij: zonder dank.

     

    AnnemiePeeters-Reyers_0.jpg

  • solliciteren

    ik heb de afgelopen twee jaar behoorlijk wat gesolliciteerd. meer dan me lief is, eigenlijk. want prettig vind ik het niet. jezelf voorstellen in tien zinnen, toelichten waarom je je precies kandidaat stelt voor de job, het stond eigenlijk allemaal al in de brief die je stuurde. herhaling op grote schaal. car l'histoire, comme on sait, se répète. enfin, allemaal tot daar aan toe: die mensen kennen je niet, en terwijl je antwoordt met antwoorden die ze al lazen, letten ze ook op lichaamshouding, dynamiek, ingesteldheid, en nog meer dingen van op pagina 56 uit het grote aanwerfhandboek dat een of andere poshy meneer zonet uitbracht met veel poeha ter meerdere eer en glorie van het eigen gelijk. "waar krijg jij energie van", heb ik er ooit eens één horen vragen, alsof het een allesbepalende vraag zou worden voor het eindverdict. ze doen maar. management is een trend. niet meer en niet minder. in doodstrijd, en binnenkort een relikwie. en bekakt management zeker.

     

    waar ik echter vliegende uitwerpselen van krijg is de vraag waarom ik dan wel zo veel beter zou zijn dan de andere kandidaten, wat dikwijls ook nog eens gevraagd wordt alsof je het godbetert zelf hebt gesuggereerd. ik weiger pertinent te antwoorden op die vraag. ik zweer het u, ik repliceer steevast en droog als een oogstklare portugese kurkeik uit de alentejo dat ik het begot niet zou weten, al was het maar omdat ik die andere kandidaten niet eens ken. ik ben namelijk dat zeldzame manspersoon dat voor een maatschappij is met duurzame economie waar iedereen een job heeft die hem op het lijf geschreven is, en dat ook nog eens als een don quichot in de praktijk poogt te brengen. negen op de tien keer kijkt het panel van zo'n sollicitatie je dan met grote ogen aan. maar af en toe zie je ook eens een milde glimlach, en hoor je denken: "verdikke, die gast heeft gelijk".

     

     

    mirandalineup.JPG

  • christian rusch & greg murray - epic (original mix)

    u vreesde het wellicht, en uw vrees wordt bewaarheid: het gaat hier dikwijls over muziek gaan. maar nooit gratuit, dat laat ik liever over aan de feelgood radio's van deze wereld.

    muziek doet wat met een mens. op de juiste plaats, op het juiste moment, kan een lied echt wonderen doen. ik had het vrijdagavond laat voor met onderstaand nummer. een complexe en drukke week achter de rug op professioneel en nog wat vlakken, overally positief afgerond, de deur van het nieuwsblad achter me dichtgetrokken, autootje in, westwaartse trip back home aangevat, nooit eerder gehoorde trancecompilatie in de cd-speler geschoven om me optimaal wakker en gefocust te houden, en dan dit tussen de oren: heerlijk. ik heb het zeven keer na mekaar gedraaid op de vijftig minuten van groot-bijgaarden naar eeklo. no regret.

    ook mocht u niet van beats houden: blijf toch maar luisteren tot 2:22.

     

  • in de banaliteit schuilt het grote verhaal

    sommigen ergeren er zich mateloos aan dat iedereen die het wil vandaag journalist kan zijn en zijn eigen blog kan beginnen. anderen (vaak dezelfden) kunnen het niet hebben dat tweets of facebook status updates over de trivialiteiten van het dagelijks leven gaan. waarom eigenlijk? het is toch prachtig als iemand even het hart kan luchten op twitter over zijn of haar aambeien? en het is toch zo des mensen als iemand tevreden op facebook post dat de nieuwe kip haar eerste ei heeft gelegd? en je hoéft het niet te lezen. dus "hu!?", zeg ik op de 2.0 ergernissen van zij die we in het pre-digitale tijdperk óók niet zouden gehoord hebben. láát het alstublieft over het geringe, het gebruikelijke en het gewone gaan. want ik heb hoegenaamd geen zin in een facebook wall en twitter feed die alleen nog meer overbodige nonsens over nine eleven, lady gaga en #nogov dumpen.

    de grootste kunst is ontsproten uit het niets. boudewijn büch kon niet anders dan het voortdurend bezingen in zijn sublieme eilandenreeks. fernando pessoa schreef de belangwekkendste roman van de moderne westerse literatuur (zei ik "bijbel"?) over ... wel, euh ... niets eigenlijk. zij die pessoa noch büch weten te smaken zijn zelden mijn vrienden. ze zijn volledig mee met de actualiteit maar hebben zelf nog maar amper geleefd. als er niets gebeurt in de wereld valt ook hun eigen leven stil. ze zijn doorgaans grote fan van coldplay, ze haten de file terwijl ze begot niet weten wat ze anders zouden moeten doen dan erin staan. en nu moet ik mijn huis opkuisen. banaal, maar als moeder de vrouw thuiskomt en het is niet gebeurd wordt het absoluut een groot verhaal. i swear.

     

    Messy-House1.jpg

  • "uw zoekertje beukenfineer tv-kast op wieltjes met draaibaar bovenvlak is geplaatst"

    moet kunnen, vind ik: een link op je blog zetten naar een tv-kastje dat je zelf verkoopt op tweedehands.be. immers wil ik het daadwerkelijk verkocht krijgen. zolang het niet verkocht raakt zal ik blijven bloggen, dat zweer ik, dus u doet er uw voordeel mee om haast te maken.

    over het tv-kastje zelf dan: het kan gebruikt worden om een tv op te zetten, wat niet geheel ongewoon is voor een tv-kastje, maar ook iets anders, bijvoorbeeld een voorwerp naar keuze dat u ter beschikking hebt. zolang het niet verkocht is kan ik ook mijn garage niet volledig opruimen, dus met de aankoop steunt u ook nog eens een goed doel. en het geld gaat niet naar de honger in de hoorn van afrika, zodat u zeker kunt zijn dat het goed terechtkomt.

    o ja, het kost 25 euro en het is dus niet fiscaal aftrekbaar.

     

    frontaal.jpg

  • bericht aan de standaard online: nog twee prachtige treinroutes

    fijne fotospecial op de standaard online, afgelopen donderdag: tien prachtige treinroutes. inspirerende kiekjes, die me deden wegdromen naar twee van mijn eigen spoorreizen, die ik dan ook graag aan de lijst van tien zou toevoegen. het zijn twee routes die ik  deed in de negentiger jaren. hoe ze er momenteel aan toe zijn, en of modernisering het ondertussen gehaald heeft op de romantiek, weet ik niet, maar toen waren ze in ieder geval erg de moeite.

     

    griekenland - peloponnesos

    ik herinner het me als gisteren. ik was laatst in de peloponnesos in 1996. ik had een week geen nieuws gehoord en toen ik weer thuiskwam zat ons land in volle dutroux-heisa, die me eerlijk gezegd even lang zal bijblijven als nine eleven. snorremans was net opgepakt, en de daver van ontzetting zat nog in eenieders lijf. de precieze route die ik deed staat me niet meer bij. zeker weet ik alleen dat we uitgestapt zijn in kaiafas, overigens een vreemd plaatsje, met enkel een station, bijhorend buffet, geheimzinnige omheinde instelling en eindeloos en ongerept strand, waar we die nacht als enige een tent opzetten. in griekenland reisde nagenoeg iedereen toen met de bus. de trein was traag, het spoorwegnet dun. maar tegelijk goedkoop, en zalig laveren tussen de bergdorpjes deden ze, die heerlijk oude boemeldiesels.

    Peloponnesos2009.jpg

     

    portugal - alentejo

    idem voor het jaar daarop, 1997, toen ik met de trein door de alentejo getufd ben: ik kan me evenmin de precieze haltes herinneren. zeker is dat we opgestapt zijn in het prachtige met azulejo's bezette stationnetje van castelo de vide, na een voettocht vanuit marvao. maar ook dat we vanuit evora noordwaarts gereden zijn, door het eindeloze okergeel en langs desolate kurkeiken als door een schilderij: een stukje afrika in europa. ik herinner me mijn dikste treinkaartje ooit (zo'n drie millimeter - ik heb het nooit weggegooid en moet het dringend nog eens uit mijn rommeldozen halen), en een conducteur en machinist die tussen de vaste haltes ook wel pleegden halt te houden waar en wanneer het hen uitkwam, om een sigaret te roken, of een blikje te kopen in een minimercado langs het spoor. geen enkele passagier die zich er aan stoorde. we zouden wel aankomen wanneer we zouden aankomen. onthaasting avant la lettre.

    Alentejo_29_5_5_edit.JPG

  • de enige echte oorzaak van de stijgende zelfdoding (in vlaanderen en elders)

    u heeft het vandaag wellicht ook gelezen of gehoord in het nieuws: in 2009 stierven 1102 vlamingen door zelfdoding. het ging om 792 mannen tegenover 310 vrouwen, respectievelijk 8 en 4 procent meer dan het jaar voordien. jo vandeurzen haalt de economische crisis aan als hoofdreden. terecht, mijns bescheiden inziens. zijn oplossing: psychiatrie destigmatiseren. onterecht, mijns andermaals bescheiden inziens. nodig weliswaar, maar destigmatisatie is genezing en voorkomt niet. de economische crisis is de schuld van systemen die geldgewin belangrijker achten dan menselijke gezondheid. achter die systemen zitten mensen. die mensen zijn dus de schuldigen voor het stijgende zelfdodingscijfer. het zijn mensen die al genoeg hebben maar steeds meer willen op de kap van anderen. eigenlijk zijn zij het die hulp moeten zoeken in de psychiatrie.

    veel meer moet daar eigenlijk niet over gezegd worden. aan gedaan des te meer. psychische problemen uit de taboesfeer halen alleen is dweilen met de kraan open. onze economie en maatschappij moeten duurzamer en menselijker. kwaliteit moet het opnieuw halen van snelheid. gezondheid moet het opnieuw halen van geld. werkgevers die hier niet aan willen meewerken moeten eruit. de overheid moet hier nauwer op toezien. overheidsmensen die hier niet aan willen meewerken moeten eruit. ik zou hem graag nog bij leven meemaken, die ommeslag. ik ben bereid om jo vandeurzen een voorstel te doen.

    iemand moest het zeggen, vond ik. wie met vragen zit over zelfdoding, kan terecht bij tele-onthaal (106 of www.tele-onthaal.be) of de zelfmoordlijn (02–649.95.55 of www.zelfmoordlijn.be).

     

    galg.jpg.crop_display.jpg