muziek

  • mijn 15 van 15

    omdat er op facebook maar weinig op reageren en omdat ik de lijst toch de moeite waard vind om op te reageren, en omdat ik dan ook hoop dat u reageert, bij deze mijn vijftien van vorig jaar, en ik heb het dan over muziek, voor de justin bieber fans onder u die even niet goed weten waar kijken. niet in volgorde, want volgordes zijn competitief, en van competitie komt verdriet. weliswaar toch met een extra vermelding voor ash koosha. geniet ervan, en laat vooral weten wie ik volgens u vergeten ben.

     

    lees meer ...

  • mijn wondertape

    tussen kerst en nieuw mocht ik warempel een mixtape voorstellen op radio 1.

     

    podcast

     

    WP_20150406_001.jpg 

  • gent

    nee, mijn liefde voor gent is wat over. en nee, niet omdat ik club bruggesupporter ben, al is die atletiek associatie, eerlijk, altijd wel al geheel aan mij voorbij gegaan. en een stad is toch niet volledig zonder voetbalclub, maar soit. de stad lijkt meer en meer geprefabriceerd vandaag, zoals vele steden, bij uitbreiding. voorgekauwd. alles wat de moeite waard is staat 's anderendaags in de gazet, als het de dag ervoor al niet was, en verliest zo meteen zijn cool. valt er eigenlijk nog iets te ontdekken? popup stores, zeggen ze. maar tegen dat je tijd hebt om een kijkje te gaan nemen, zijn ze weg.

     

    gent.jpg

     

    is er nog ergens ruige subcultcha? graffiti artiesten krijgen meer subsidies dan hun spuitbussen kosten en een banksy loopt er vooralsnog niet rond in gent. gent is een driekoningentaart zonder boon. een maatschappelijk verantwoorde suikerbom zonder verrassing. pas op: zalf op de wonde: toch weer steeds meer platenwinkels. maar dat de buffalo's regerend landskampioen zijn, nee, eerlijk, dat doet er natuurlijk ook geen goed aan. geef mij maar lissabon. of dublin. of zou het daar ook al van dattum zijn?

    deze post werd geschreven tijdens het beluisteren van mijn spotify speellijst pour us another drop. giet er ons nog enen uit. true love zal ons wel vinden op het einde van het spel. verstaat ge?

     

     

  • hipper dan de hype

    ik ben zot van de kringloopwinkel, of kringwinkel, ik wil er van af zijn, ge weet wel, waar ge spullen kunt kopen voor een prikje. zo ben ik eveneens zot van cd singles van 3 inch, of 3-inch cd's of cd3's, ik wil er van af zijn, ge weet wel, van die kleine cd's van 8 centimeter doormeter, het maakt mij zelfs niet uit welke muziek er op staat, ik ben gewoon liefhebber van het formaat, en ik vind die dingen eigenlijk alleen in de kringwinkel, en bovendien voor geen geld. vandaag vond ik voor 1 euro een 3" van neneh cherry, dat bovendien, weinig hetero's zullen mij tegenspreken, ook nog eens een lekker ding is dat bovendien, het is weinig lekkere dingen gegeven, verleidelijk knap kan zingen. een foto met wat bloot mag niet ontbreken, dacht ik daarom, ook kwestie van wat meer bezoek over de blogvloer te krijgen, en het wil nu ook nog lukken dat la cherry deze maand na zestien jaar eindelijk nog eens met een nieuwe plaat komt, dus een ander excuus had zelfs niet gehoeven. cherry it out!

    936full-neneh-cherry.jpg

    maar terug naar de kringwinkel. in de platenbak ook lachrimae van john dowland door hespérion xx. ik schreef bijna john download, hoe gaat dat ook allemaal tegenwoordig. voor 2 euro, serieus, en iedereen weet: hoe ouder de muziek tegenwoordig, hoe duurder. dat zat in de middeleeuwen allemaal ook met veel meer in één band, en dat moet natuurlijk allemaal de kost verdienen, het zal daarmee zijn. in de boekenkast: een bloemlezing uit de poëzie van césar vallejo samengesteld door bart vonck en uitgegeven door het minzame poëziecentrum. opnieuw: 2 euro. in plaats van de 17,50 nieuwprijs. ik kocht tenslotte ook nog een paar loopschoenen voor 5 euro wat, geef toe, geen geld is voor een paar loopschoenen, zelfs als men bitter weinig loopt, hetgeen in mijn geval zeker het geval is.

    fantastisch aan de kringwinkel is niet te vergeten dat de radio er steevast niet 100% zuiver staat afgesteld - het is vast een gimmick, of een statement dat er een hoek af is, en dat dat moet kunnen. en zeker dat, dat dat moet kunnen: de beste stressbehendigheid is alles aan 90%, niet weinig neurochirurgen zullen het u adviseren. gepensioneerden houden ook steevast koffieklets in de salonafdeling van de kringwinkel maar soit, je kunt niet alles hebben, en zo zorgen ze tenminste niet voor overlast in openbare ruimtes.

    enfin, het is zo stilaan tijd voor de slotsom, hoor ik u zuchten: ik ging daarnet doodcontent buiten met een poëziebundel, een 3" cd single, een cd van john dowland van astrée auvidis en een paar loopschoenen voor een totaal van 10 euro. het overkomt me zelden in de kolruit. daarenboven is de kringwinkel ook nog eens de beste boekenhandel en platenwinkel van het provinciale nest waar ik woon. niet dat dat moeilijk is, maar toch, het is een verdienste als een ander. dit allemaal gezegd zijnde vraag ik me af hoe het nog zou zijn in second life. de laatste keer dat ik daar was ben ik tegen een muur gelopen. ik herinner het me alsof het gisteren was.

    u heeft het ondertussen wellicht gemerkt: het is mij nog eens gelukt: een blogpost schrijven. wat een gedoe tegenwoordig: al die linken leggen en foto's plaatsen, categoriseren, localiseren en taggen. vroeger was het veel beter, vroeger was het alleen maar schrijven. deze post werd geschreven tijdens het luisteren naar, het zal u wellicht niet verwonderen, neneh cherry.

  • gewonnen tijd

    als alles altijd maar sneller moet, en dat moet het en dat doet het, dan, je moet er echt geen nobelprijs wiskunde voor gewonnen hebben, komt er een hoop tijd vrij. maar tijd om wat te doen, in feite?

    mensen die niet houden van vinyl zeggen wel eens dat het een rompslomp is: deksel omhoog, een plaat eraf, een nieuwe plaat erop, die arm naar binnen, naald naar beneden, deksel dicht. maar is dat nu niet net de definitie van een hobby: tijd verliezen aan hetgeen waarvan je houdt? gewoon een cd erin, hop, en weeral tijd "gewonnen"?

    stel nu eens dat alles vanzelf ging, dat niets nog tijd kostte, wat zou je dan 24 uur doen? de fiets op, heelder dagen door de polder, zegt de een. een hele avond languit in de zetel voor mijn favoriete films, de ander. o gruwel, fietsen, tv-kijken: onherroepelijk tijdverlies, een derde.

  • altijd hetzelfde

    het is altijd hetzelfde op de radio. men roteert binnen het segment van niet onknappe maar daarom niet minder afgezaagde kaskrakers, en men komt er niet buiten. ondertussen heeft men praatjes met eloquente en vooral minder eloquente gasten over het doorbreken van de comfort zone.

    vorige week nog: green day -denk ik, ik wil er vanaf zijn, het is zeker een goed voorbeeld- op studio brussel. het sneeuwde weer eens en het lag volledig wit en men draaide green day -denk ik- maar tot daar. men heeft green day al meer gedraaid op studio brussel dan de band platen verkocht heeft en dat is verdraaid niet weinig. van evenveel bands die even goed zijn heeft men dan weer nog geen enkele plaat gedraaid.

    ik breek me er het hoofd over waarom. op mijn tot op heden dertien herhalingen van de vraag of men het prachtige "burning benches" van het helaas veel te vlug ter ziele gegane morning runner niet eens wil draaien: geen antwoord, geen airplay. liever zoekt men puberende dellen die de groeten willen doen aan de rest van de wereld en dan tom odell aanvragen alsof men een nieuwe ontdekking heeft gedaan.

    van studio brussel zapte ik dan maar naar radio 1, alwaar ik goed anderhalve seconde gebleven ben. emiliana torrini was er namelijk behoorlijk herkenbaar bezig aan haar rampetampetampe-tappetampetam, u weet wel, van haar jungle drum. geen slecht nummer alweer, maar o zo veilig en erger: o zo oneerlijk tegenover al wie staat te knokken voor die ene decibel aandacht.

    van radio 1 sprong ik alras op mijn traditionele laatste strohalm: klara. daar hoor ik nog eens nieuwe dingen. veel heeft er mee te maken dat ik de ballen ken van klassiek. ik ben me er van bewust. mijn kennis gaat niet verder dan de obligate stabat mater van giovanni battista pergolesi, het verscheurende miserere van gregorio allegri, de subtiele gymnopedieën van erik satie, het adagio voor strings van samuel barber.

    veel heeft daar mee te maken. ik ben me er van bewust. maar toch is het een verademing.

  • tien kippevelnummers voor wie geen zin heeft om buiten te komen in deze hitte (1)

    meteen had ik ook hier net als altijd wanneer ik een lijstje wil maken de onweerstaanbare drang om de ultieme lijst te maken, net zoals van het reve het boek van het violet en de dood wou schrijven, maar dat kan natuurlijk niet, net zoals van het reve het niet heeft gekund, omdat er uiteraard geweldig veel meer kippevelnummers zijn dan tien. of is het tegenwoordig "kippenvel"? soit, pak een frisse pint en zet u, want tien is toch al een begin. wacht, ik zal een (1) toevoegen aan de titel. dat legt de lat wat hoger.

    vreemd vind ik wel, maar dit geheel in de kantlijn, dat een nummer een periode wel en dan weer geen kippevel kan geven. en daarna weer wel, bedoel ik, want ik heb het hier niet over het afgezaagd geraken van de ingrediënten van de ultratop. maar hieronder dus tien songs waarbij het zelden niet is, en dus meestal en voornamelijk wel. kippevel, bedoel ik. een paar zal ik ongetwijfeld vroeger al gepost hebben. waar het hart van vol is, namelijk.