radio

  • mijn wondertape

    tussen kerst en nieuw mocht ik warempel een mixtape voorstellen op radio 1.

     

    podcast

     

    WP_20150406_001.jpg 

  • de parabel van de hebzuchtige garagist

    over sommige zaken schrijf je beter, omdat praten toch niet helpt, en al zeker niet tegen de betrokkene. mensen met dollartekens in de ogen zijn slechte luisteraars. en zonder het kind met het badwater te willen weggooien: veel garagisten zijn zo van die mensen. laatst kwam ik in mijn garage (al klinkt "mijn" misschien wat te familiair, laat het ons houden op de garage waar ik al twee auto's kocht) met een autoradioprobleem. mijn autoradio kon niet meer worden aangezet, hetgeen mijns inziens een vrij fundamenteel probleem is, toch voor een autoradio. zelf had 'em ik al tot op het laatste vijsje en rondeeltje zonder vruchten uit mekaar gefietst om het defect te achterhalen, maar na 2 minuten wist meneer het al: uw autoradio is kapot, meneer. een kennersoog. de oplossing kwam prompt: u moet een nieuwe kopen. en geloof het of geloof het niet: hij kon me er wel één verkopen. het zou bovendien maar tien minuten duren om die ook nog eens te installeren. de vriendelijkheid zelve. toen ik zei dat ik daar nog wel even mee zou willen wachten, werd het lichtbewolkt. even probeerde hij nog met een lenco van 50 euro (hij dacht meteen de toedracht van mijn weigering doorgrond te hebben) -zonder cd-speler weliswaar maar met usb het is toch allemaal empeedrie tegenwoordig is het geen waar (sic)- maar toen hij ook daarmee botvierde, verdwenen de resterende opklaringen. de man die even daarvoor nog perfect had gefunctioneerd in een tandpastareclame, kon nu zo een spot in voor secondenlijm.

    20.jpg

    ik had het wellicht beter niet gevaagd, maar je bent dan in een autogarage en je hebt problemen met je auto dus wat doe je dan: of hij ook nog eens naar mijn 2 andere problemen zou kunnen kijken? huh! voor die factuur zou mijn goesting ook wel vlug over zijn. het optrekken dat bij momenten niet meer lukte, de passagierszetel die niet verder naar achteren kon versteld worden: na 5 nieuwe minuten had meneer een loepzuivere raming klaar: 662,34 euro. inclusief belasting op de toegevoegde waarde: een prikje met andere woorden. tijdens het eerste jaar, "garantie" om maar meteen het consumentenwoord te gebruiken, had hetzelfde heerschap met de beste wil van de wereld het acceleratieprobleem niet kunnen duiden: zolang het lampje niet begon te branden, was het onmogelijk het probleem uit te lezen met de laptop. repair service anno 2012: als de computer niet zegt dat er een probleem is, is er geen probleem. jean-luc dehaene is een halve eeuw te vroeg geboren. ik ben de wanhoop nabij na zoveel onwil, en wil de showroom van die droevige zelfstandige zo snel als kan verlaten. dat is dan tien euro, hij heeft het reçuutje al in de hand. 10 euro, ik begrijp het volkomen, geen geld toch, om een kwart uur gecouillonneerd te worden. thuisgekomen koppel ik mijn oude grundig opnieuw aan, en stem af op radio 1. het is net helena, van hugo raspoet, beste nummer ooit geschreven in ons land. zo goed als een bevestiging voor mij: 10 en geen euro meer voor die verglijding van de maatschappij. 5 voor elk oog.

  • altijd hetzelfde

    het is altijd hetzelfde op de radio. men roteert binnen het segment van niet onknappe maar daarom niet minder afgezaagde kaskrakers, en men komt er niet buiten. ondertussen heeft men praatjes met eloquente en vooral minder eloquente gasten over het doorbreken van de comfort zone.

    vorige week nog: green day -denk ik, ik wil er vanaf zijn, het is zeker een goed voorbeeld- op studio brussel. het sneeuwde weer eens en het lag volledig wit en men draaide green day -denk ik- maar tot daar. men heeft green day al meer gedraaid op studio brussel dan de band platen verkocht heeft en dat is verdraaid niet weinig. van evenveel bands die even goed zijn heeft men dan weer nog geen enkele plaat gedraaid.

    ik breek me er het hoofd over waarom. op mijn tot op heden dertien herhalingen van de vraag of men het prachtige "burning benches" van het helaas veel te vlug ter ziele gegane morning runner niet eens wil draaien: geen antwoord, geen airplay. liever zoekt men puberende dellen die de groeten willen doen aan de rest van de wereld en dan tom odell aanvragen alsof men een nieuwe ontdekking heeft gedaan.

    van studio brussel zapte ik dan maar naar radio 1, alwaar ik goed anderhalve seconde gebleven ben. emiliana torrini was er namelijk behoorlijk herkenbaar bezig aan haar rampetampetampe-tappetampetam, u weet wel, van haar jungle drum. geen slecht nummer alweer, maar o zo veilig en erger: o zo oneerlijk tegenover al wie staat te knokken voor die ene decibel aandacht.

    van radio 1 sprong ik alras op mijn traditionele laatste strohalm: klara. daar hoor ik nog eens nieuwe dingen. veel heeft er mee te maken dat ik de ballen ken van klassiek. ik ben me er van bewust. mijn kennis gaat niet verder dan de obligate stabat mater van giovanni battista pergolesi, het verscheurende miserere van gregorio allegri, de subtiele gymnopedieën van erik satie, het adagio voor strings van samuel barber.

    veel heeft daar mee te maken. ik ben me er van bewust. maar toch is het een verademing.

  • (quote:) feelgood (end quote)

    ik hoorde rising star steven van herreweghe een paar dagen geleden op radio 1 beweren dat ie een onverbeterlijke optimist is, en dat het zo makkelijk is om negatief, tragisch en slachtofferig te doen. wel, ik heb het eerlijk gezegd best wel lastig met die eeuwige opdeling van het leven in feelgood en tristesse. immers: de meeste levens zijn toch een mix van beide? ik ken weinigen die nog nooit eens een lichtpuntje zagen aan het einde van hun lange donkere tunnel. ik ken ook weinigen die elke dag door het leven huppelen zonder ook maar één horde te missen. bij de meeste mensen is geluk en droefenis -en godzijdank- in draaglijke balans.

     

    dus, waarom zou het mopperen zijn om ook eens aandacht te besteden aan de zwartere kantjes van het leven? ze zijn er, en negeren is vluchten. bovendien, en nu kom ik tot de kern van mijn korte betoog, lijkt de feelgood die we dagelijks als masker krijgen opgesolferd via radio, tv, glossy magazines en huizenhoge advertenties aan mistroostige zijgevels, veeleer op kinderachtig escapisme dan beredeneerde en eerbare troost. nee, als ik in een dipje zit, geef mij dan maar een plaat van joy division, in plaats van een rondborstige tandpastablondine met hagelwitte tanden waar je ogen pijn van gaan doen.

     

    Feel-good-first.jpg


    deze post werd geschreven tijdens het luisteren naar "jazz & bossa" van ron carter en "beautiful dreamer" van bill frisell op deezer.

  • interviewen volgens annemie peeters

    hij: je moet de kracht van de consument niet onderschatten.

    zij: ja, maar je moet die kracht toch ook niet óverschatten.

    hij: dat klopt, maar op het eind beslist de klant of hij de aankoop doet of niet.

    zij: ja? ik heb hier nochtans mails van mensen die mij gelijk geven. sommige mensen zijn gewoon niet sterk genoeg om weerstand te bieden aan reclame.

    hij: (stil)

    zij: meneer vervaeck?

    hij: reclame heeft ook zijn voordelen. bedrijven concurreren en producten worden op die manier goedkoper.

    zij: maar u kunt toch niet verwachten dat de gewone man het marktmechanisme begrijpt?

    hij: dat hoeven ze ook niet. ze kiezen gewoon het goedkoopste product.

    zij: maar dat is niet altijd het beste product, he, meneer vervaeck. dat weet u evengoed als ik.

    hij: erghm...

    zij: meneer vervaeck? bent u er nog, meneer vervaeck?

    hij: ik ben er nog.

    zij: antwoordt u dan alstublieft eens op mijn vraag.

    hij: euh, wat was de vraag precies?

    zij (lacht): bij de les blijven, he, meneer vervaeck. ik zei dus dat het goedkoopste product niet altijd het beste is.

    hij: inderdaad, dat klopt.

    zij: ah, u geeft het dus toe.

    hij: wel, ja, maar daar is volgens mij ook helemaal niks mis mee.

    zij: daar is volgens u dus helemaal niks mis mee?

    (stilte)

    meneer vervaeck?

    hij: (licht geagiteerd) ja?

    zij: dus daar is volgens u helemaal niks mis mee, met het feit dat het goedkoopste product niet altijd het beste is. voor de gewone man. die dagelijks wordt geconfronteerd met reclame en niet altijd bij machte is het economische marktmechanisme te doorzien. meneer vervaeck? er is een probleem met dat systeem dan, he? toch?

    hij: ik zie het probleem niet. als de vrije markteconomie speelt, kan de consument daar erg zijn voordeel mee doen.

    zij: dat vindt u, maar ik heb hier toch mails in mijn mailbox van mensen die mij mailen en een mail sturen waarin ze zeggen dat ze zich laten verleiden door bepaalde reclame maar dan toch ontgoocheld zijn in het betreffende product. dat is toch geen goede evolutie, meneer vervaeck?

    hij: dan moeten ze het product de volgende keer maar niet meer kopen.

    zij: okee, maar ze hebben het dan wel al gekocht, en ze zijn hun geld kwijt, en ze zijn niet tevreden. dat is toch niet fijn, he, meneer vervaeck, voor die mensen, die mij hier nu allemaal over mailen.

    hij: ik heb daar begrip voor, maar zo werkt onze markt nu eenmaal.

    zij: u heeft daar begrip voor. maar die mensen zijn wel hun geld kwijt, he, meneer vervaeck.

    hij: (geërgerd) maar niemand is verplicht een bepaald product te verkopen.

    zij: maar dan zijn we weer bij het begin, he, meneer vervaeck, dat is een vicieuze cirkel. en daar wil ik net uit geraken, samen met u, he. daarvoor bel ik u net. die mensen laten zich verleiden omdat ze, nu ja, niet iedereen heeft dezelfde intell... hetzelfde inschattingsvermogen, en dat kun je toch ook niet verwachten, he, dat iedereen zo welbespraakt is als (lacht) neem nu mij, ... en u uiteraard.

    hij: ik vin...

    zij: we weten wat u vindt. maar het probleem blijft, he, meneer vervaeck.

    hij: ik zou het geen probleem durv...

    zij: het is duidelijk een probleem. ik zie dat maar al te goed in mijn mailbox. van de mensen die mij mailen en van hen die mij een mailtje sturen. er is dus duidelijk nog werk aan de winkel voor u, he, meneer vervaeck. we lezen dat ook duidelijk op onze facebook pagina. dankuwel, meneer vervaeck, voor dit gesprek.

    hij: zonder dank.

     

    AnnemiePeeters-Reyers_0.jpg