reizen

  • eindelijk eens een post die niet over fijn stof gaat!

    ik durfde het haast niet op twitter zetten, uit angst voor negatieve reacties, in de regel van nva-sympathisanten, want die hebben veel noten op hun zang sinds het aantreden van de nieuwe regering, dat hun inlevingsvermogen er bepaald niet groter op gemaakt heeft, maar ik zette het dus wel op twitter.

    lees meer ...

  • gent

    nee, mijn liefde voor gent is wat over. en nee, niet omdat ik club bruggesupporter ben, al is die atletiek associatie, eerlijk, altijd wel al geheel aan mij voorbij gegaan. en een stad is toch niet volledig zonder voetbalclub, maar soit. de stad lijkt meer en meer geprefabriceerd vandaag, zoals vele steden, bij uitbreiding. voorgekauwd. alles wat de moeite waard is staat 's anderendaags in de gazet, als het de dag ervoor al niet was, en verliest zo meteen zijn cool. valt er eigenlijk nog iets te ontdekken? popup stores, zeggen ze. maar tegen dat je tijd hebt om een kijkje te gaan nemen, zijn ze weg.

     

    gent.jpg

     

    is er nog ergens ruige subcultcha? graffiti artiesten krijgen meer subsidies dan hun spuitbussen kosten en een banksy loopt er vooralsnog niet rond in gent. gent is een driekoningentaart zonder boon. een maatschappelijk verantwoorde suikerbom zonder verrassing. pas op: zalf op de wonde: toch weer steeds meer platenwinkels. maar dat de buffalo's regerend landskampioen zijn, nee, eerlijk, dat doet er natuurlijk ook geen goed aan. geef mij maar lissabon. of dublin. of zou het daar ook al van dattum zijn?

    deze post werd geschreven tijdens het beluisteren van mijn spotify speellijst pour us another drop. giet er ons nog enen uit. true love zal ons wel vinden op het einde van het spel. verstaat ge?

     

     

  • mijn nieuwe vlam: Joseph Farquharson

    jaren geleden is het al dat ik nog iets blogde: van 1 juli 2012 meerbepaald. ge zou mijn leven moeten gehad hebben de laatste twee jaar, maat! stoppen met schrijven zal ik nooit doen, maar ermee beginnen lijkt dan weer allesbehalve makkelijk.

    soit, ik ben hier nu, en ik wou u een schilder leren kennen die ik ontdekt heb tijdens mijn laatste reis. meerbepaald hing er een replica van de man boven mijn bedstee. lang geleden dat ik zo ontroerd ben geweest door een schilderij.

    vanavond nog meer gaan opzoeken van de man en bingo: nog meer kippenvel - de ideale desktop wallpaper ook. ladies ende gentle men, mét hoofdletters: Joseph Farquharson (°1846 †1935). neem nu bijvoorbeeld dít zeg, en láát het dan nog op een russische site staan:

     

    deze blogpost is geschreven tijdens het luisteren naar mijn eigen playlist NTC recordings Vol.6 op grooveshark.

  • voetbal zien

    ik neem het risico als mopperaar bestempeld te worden, maar er moet me iets van het hart. meer en meer mensen melden via allerhande kanalen, geloof het of niet, dat ze voetbal gaan zien. vroeger ging het nog om een betrekkelijk behapbare groep - antwerpenaren met name - maar tegenwoordig komen zelfs west-vlamingen uit de kast. en dat gaat toch net iets te ver. mensen die beweren voetbal te gaan zien, zijn helderzienden, denk ik dan. je kunt immers eenvoudigweg niet op voorhand weten of je voetbal gaat zien. je kunt voetbal gaan bekijken, naar het voetbal gaan kijken of voor mijn part gewoon voetbal gaan kijken tout court zoals vogelaars hun vogels, maar vervolgens heb je netjes af te wachten of je er ook daadwerkelijk gaat zien.

    enige toelichting is, meen ik, misschien op zijn plaats.

    steeds meer mensen gebruiken voetbal zien als synoniem van voetbal kijken. makkelijk zat, zeggen ze boven de moerdijk: laat mensen toch de keuze, iedereen snapt wel wat je bedoelt. maar dat is het punt niet. voetbal zien gebruiken als synoniem van voetbal kijken is je reinste taalverarming. kommer en kwel voor zielenknijpers, zou neologist marcel möring zeggen. maar waarom dan wel, hoor ik u denken. wel, hiervoor: voetbal zien is sinds voetbalheugenis gereserveerd als spreekwoord voor het aanschouwen van kwaliteitsvoetbal. zoals in de fictieve frase: "voor de rust was de match huilen met de pet op, dus ik hoop dat we in de tweede helft voetbal gaan zien". dus als iedereen voetbal gaan zien gaat gebruiken voor het louter bekijken van voetbal los van de kwaliteit, hoe gaan we dan in des hemelsnaam nog uitgedrukt krijgen dat we hopen en verwachten om ook kwaliteitsvoetbal te zien te krijgen?

    enfin. ik kan er - het zal u niet geheel verwonderen - nog uren over doorgaan, maar als u het nu nog niet begrepen heeft, laat maar. ga dan rustig maar wat voetbal kijken. of zien. of whatever. o ja, ik wil er geen rijtje kommaneukerij van maken, maar hieronder zie je camp nou en niet, nou ja, en zoals sommigen vaak beweren: nou camp. kom achteraf niet klagen dat u het niet wist. en ook: het nieuwe barcelona is berlijn. maar het voetbal is er wel iets minder.

    camp-nou-061.jpg

  • niets. of toch niets bijzonders. en zeker niks geplands.

    tijdens korte vakanties, zoals deze eerste week van de paasvakantie, doe ik niets. of beter: niets bijzonders. of om helemaal correct te zijn: ik plan niks. het vooruitzicht is immers mooi genoeg. ik kan eindelijk eens langer dan een weekend 24/24 genieten van mijn klein mannen, iets dat, denk ik dan soms, toch ooit bedoeld moet zijn geweest om inbegrepen te zijn in het echte leven. ik denk dat al mijn kinderen voor het eerst rechtkrabbelden in de crèche. één van die toptien gebeurtenissen in het leven, heb ik dan 's avonds enkel te lezen in het weg-en-weerschriftje. mensen die biologisch verder af staan van mijn kinderen maakten het mee. en dan nog -the horror- voor hun job.

     

    en verder: de was en de plas. en met plezier, of toch minstens met een aanvoelen dat ook dát net iets endogener is dan een bulgaarse floor manager inhuren met, give me a break zeg, dienstencheques. en nog wat dingen. pasgeplante zaden zien kiemen. kippen de spliterwten er eerst van tussen zien halen, pas de woensdag dat diepte-interview lezen in de krant van zaterdag, eindelijk nog eens een dagje genieten van vinyl, koffie en wat prille lentewarmte achter glas, na zes maanden nog eens de gitaar bovenhalen, en met een tin whistle in de mond dromen van de zomerreis naar mayo, waar het allemaal nog net iets evidenter lijkt dat je enkel doet wat gedaan moet worden. ze hebben daar wel een hongersnood achter de rug, akkoord.

     

    en tenslotte: gedichten schrijven. waar wellicht nooit iets anders mee zal gebeuren dan gevonden worden door achterkleinkinderen op een stoffige zolder, maar ach wat: van alle onbelangrijke dingen in het leven is poëzie veruit het belangrijkste. ik ben op een leeftijd gekomen dat ik begin te beseffen dat je het allemaal vooral voor jezelf moet doen. en voor je achterkleinkinderen, natuurlijk.

     

    539w.jpg

    [foto FELICITY LONG]


    deze post werd geschreven tijdens het luisteren naar mijn spotify playlist soothings for the wee small hours. van harte aanbevolen. voor de wee small hours. wanneer je soothings nodig hebt. zoals ik nu. wanneer je mijmert over de zin van het leven, terwijl je een korte vakantie hebt waarin je niks doet. of toch niks bijzonders. of tenminste niks geplands.

  • bericht aan de standaard online: nog twee prachtige treinroutes

    fijne fotospecial op de standaard online, afgelopen donderdag: tien prachtige treinroutes. inspirerende kiekjes, die me deden wegdromen naar twee van mijn eigen spoorreizen, die ik dan ook graag aan de lijst van tien zou toevoegen. het zijn twee routes die ik  deed in de negentiger jaren. hoe ze er momenteel aan toe zijn, en of modernisering het ondertussen gehaald heeft op de romantiek, weet ik niet, maar toen waren ze in ieder geval erg de moeite.

     

    griekenland - peloponnesos

    ik herinner het me als gisteren. ik was laatst in de peloponnesos in 1996. ik had een week geen nieuws gehoord en toen ik weer thuiskwam zat ons land in volle dutroux-heisa, die me eerlijk gezegd even lang zal bijblijven als nine eleven. snorremans was net opgepakt, en de daver van ontzetting zat nog in eenieders lijf. de precieze route die ik deed staat me niet meer bij. zeker weet ik alleen dat we uitgestapt zijn in kaiafas, overigens een vreemd plaatsje, met enkel een station, bijhorend buffet, geheimzinnige omheinde instelling en eindeloos en ongerept strand, waar we die nacht als enige een tent opzetten. in griekenland reisde nagenoeg iedereen toen met de bus. de trein was traag, het spoorwegnet dun. maar tegelijk goedkoop, en zalig laveren tussen de bergdorpjes deden ze, die heerlijk oude boemeldiesels.

    Peloponnesos2009.jpg

     

    portugal - alentejo

    idem voor het jaar daarop, 1997, toen ik met de trein door de alentejo getufd ben: ik kan me evenmin de precieze haltes herinneren. zeker is dat we opgestapt zijn in het prachtige met azulejo's bezette stationnetje van castelo de vide, na een voettocht vanuit marvao. maar ook dat we vanuit evora noordwaarts gereden zijn, door het eindeloze okergeel en langs desolate kurkeiken als door een schilderij: een stukje afrika in europa. ik herinner me mijn dikste treinkaartje ooit (zo'n drie millimeter - ik heb het nooit weggegooid en moet het dringend nog eens uit mijn rommeldozen halen), en een conducteur en machinist die tussen de vaste haltes ook wel pleegden halt te houden waar en wanneer het hen uitkwam, om een sigaret te roken, of een blikje te kopen in een minimercado langs het spoor. geen enkele passagier die zich er aan stoorde. we zouden wel aankomen wanneer we zouden aankomen. onthaasting avant la lettre.

    Alentejo_29_5_5_edit.JPG