eurodance

  • verval

    deze blog is mijn blog niet meer. achter mijn rug is het lettertype opeens times new roman geworden. kun je je dat nu voorstellen? pas op, ik schrijf nog altijd graag, en ik zal altijd blijven schrijven, omdat ik niet anders kan, maar zomaar het lettertype veranderen, achter de rug, nee, sorry, dat gaat me te ver. ik heb het weer steeds meer voor het verfrommelde papier met ezelsoren naast mijn bed, met stylo in een straal van maximum één meter, waarnaar ik grijpen kan wanneer ik wil, ook offline. ik heb vorige week mijn eerste gedicht geschreven in jaren. dat het ooit op deze blog geraakt is zeer de vraag. het dient dan overgetypt, en nagelezen, en gepost, wat een gedoe.

    ik heb vanavond een ketel water opgezet en volgegooid met gedroogde tijm. ik weet niet eens waarom ik het schrijf, of toch: kiss (keep it stupid and simple). ik heb de laatste jaren te veel mensen te vaak te onnozele verhalen horen vertellen. fake mensen, zoals in: the winner fakes it all. ik bedoel: get real, mensen kopen zich de duurste arrangementen met turkse baden maar hebben niet eens de kosteloze alternatieven uitgeprobeerd. omdat het ook geen straf verhaal is, natuurlijk, 's anderendaags, op de parking van je werk, als je net uit je 4X4 bent gestapt en je je iPhone nog eens pragmatisch onnodig maar imagebuildend onmisbaar checkt bij de eerste tellen van een ochtendgesprek met een collega. een zonnebril op, natuurlijk, ongeacht de zon.

    whatever, zeker, allemaal. maar vrij triestig toch, ook. en ik maar naar belgische eurodance luisteren. en zij maar zeggen hoe totaal niet cool dat dat wel is vandaag. de dag. maar anyway. ik dus, en zij. wij dus, maar niet samen.

     

    man-on-iphone.jpg