fernando pessoa

  • in de banaliteit schuilt het grote verhaal

    sommigen ergeren er zich mateloos aan dat iedereen die het wil vandaag journalist kan zijn en zijn eigen blog kan beginnen. anderen (vaak dezelfden) kunnen het niet hebben dat tweets of facebook status updates over de trivialiteiten van het dagelijks leven gaan. waarom eigenlijk? het is toch prachtig als iemand even het hart kan luchten op twitter over zijn of haar aambeien? en het is toch zo des mensen als iemand tevreden op facebook post dat de nieuwe kip haar eerste ei heeft gelegd? en je hoéft het niet te lezen. dus "hu!?", zeg ik op de 2.0 ergernissen van zij die we in het pre-digitale tijdperk óók niet zouden gehoord hebben. láát het alstublieft over het geringe, het gebruikelijke en het gewone gaan. want ik heb hoegenaamd geen zin in een facebook wall en twitter feed die alleen nog meer overbodige nonsens over nine eleven, lady gaga en #nogov dumpen.

    de grootste kunst is ontsproten uit het niets. boudewijn büch kon niet anders dan het voortdurend bezingen in zijn sublieme eilandenreeks. fernando pessoa schreef de belangwekkendste roman van de moderne westerse literatuur (zei ik "bijbel"?) over ... wel, euh ... niets eigenlijk. zij die pessoa noch büch weten te smaken zijn zelden mijn vrienden. ze zijn volledig mee met de actualiteit maar hebben zelf nog maar amper geleefd. als er niets gebeurt in de wereld valt ook hun eigen leven stil. ze zijn doorgaans grote fan van coldplay, ze haten de file terwijl ze begot niet weten wat ze anders zouden moeten doen dan erin staan. en nu moet ik mijn huis opkuisen. banaal, maar als moeder de vrouw thuiskomt en het is niet gebeurd wordt het absoluut een groot verhaal. i swear.

     

    Messy-House1.jpg

  • blogmissie

    bedankt voor het applaus. weliswaar een one hand clapping maar soit, ik jaag het grote geluk niet na.

    deze blog zal nog steeds gaan over fruitvliegen, boordstenen, fernando pessoa, naaktslakken, muziek, verdwijningen, kruiden, duduk, belgische spoorwegen, anglo-nubische geiten en gebeurtenissen in de maatschappij die volgens mij niet hadden gehoeven of tenminste beter hadden gekund.

    deze blog zal nog steeds geen hoofdletters gebruiken.

    deze blog wil niet populair zijn. geen grapjes over ilse uyttersprot of zo. zelf heb ik altijd wel populair willen zijn maar ik ben al zevenendertig en het is nog altijd niks dus het zal nu ook wel niks meer worden. onmacht is even erg als pijn. maar no hard feelings.

    deze blog wil niemand schofferen. zelfs laura lynn niet, noch mensen die naar haar luisteren, noch wielertoeristen die op het fietspad blijven tijdens het weekend.

    de missie van deze blog is vrijwel onbestaande. het heeft bijgevolg weinig zin hier te komen lezen. eerlijk duurt het langst vind ik. het zou zelfs kunnen dat ik dringend een ruimingsdienst moet bellen voor onze septische put en daar geen zin in heb en enkel en alleen daarom schrijf, uit procrastinatie.

    deze blog gebruikt moeilijke woorden. niet om intelligent te doen of zo, maar gewoon omdat ik dat wijs vind, moeilijke woorden. ge moet daar niet moeilijk over doen, he, ge kunt het altijd opzoeken als ge het niet verstaat. "procrastinatie" betekent overigens "uitstel".

    af en toe gaat er onderaan een blogbericht staan: "geschreven tijdens het luisteren naar", gevolgd door, hou je vast, muziek waarnaar ik aan het luisteren was terwijl ik het bericht aan het schrijven was. ge moet er u niet te veel aan storen.

    tot later.