kip

  • in de banaliteit schuilt het grote verhaal

    sommigen ergeren er zich mateloos aan dat iedereen die het wil vandaag journalist kan zijn en zijn eigen blog kan beginnen. anderen (vaak dezelfden) kunnen het niet hebben dat tweets of facebook status updates over de trivialiteiten van het dagelijks leven gaan. waarom eigenlijk? het is toch prachtig als iemand even het hart kan luchten op twitter over zijn of haar aambeien? en het is toch zo des mensen als iemand tevreden op facebook post dat de nieuwe kip haar eerste ei heeft gelegd? en je hoéft het niet te lezen. dus "hu!?", zeg ik op de 2.0 ergernissen van zij die we in het pre-digitale tijdperk óók niet zouden gehoord hebben. láát het alstublieft over het geringe, het gebruikelijke en het gewone gaan. want ik heb hoegenaamd geen zin in een facebook wall en twitter feed die alleen nog meer overbodige nonsens over nine eleven, lady gaga en #nogov dumpen.

    de grootste kunst is ontsproten uit het niets. boudewijn büch kon niet anders dan het voortdurend bezingen in zijn sublieme eilandenreeks. fernando pessoa schreef de belangwekkendste roman van de moderne westerse literatuur (zei ik "bijbel"?) over ... wel, euh ... niets eigenlijk. zij die pessoa noch büch weten te smaken zijn zelden mijn vrienden. ze zijn volledig mee met de actualiteit maar hebben zelf nog maar amper geleefd. als er niets gebeurt in de wereld valt ook hun eigen leven stil. ze zijn doorgaans grote fan van coldplay, ze haten de file terwijl ze begot niet weten wat ze anders zouden moeten doen dan erin staan. en nu moet ik mijn huis opkuisen. banaal, maar als moeder de vrouw thuiskomt en het is niet gebeurd wordt het absoluut een groot verhaal. i swear.

     

    Messy-House1.jpg

  • wachten

    er zijn weinig bezigheden zo vervelend als moeten wachten. moeten wachten is nog vervelender dan verveling, want die heb je tenminste zelf in de hand. toch is de remedie tegen beide dezelfde: doen. doen als je je verveelt doet de verveling verdwijnen. doen als je wacht doet je vergeten waarop je wacht. toch zit ik hier momenteel niks te doen, behalve dan schrijven, dat ik reken als niks doen, met alle respect voor journalisten, als het aankomt op verveling en wachten doen verdwijnen. actie is misschien een beter woord. naar buiten gaan en in de tuin werken, of gaan joggen of, als je geluk hebt, gaan werken, en daar dan nog voor betaald worden. echt opportunistisch.

    ik moet vandaag wachten. er is overigens een belangrijk verschil tussen moeten wachten en willen wachten. met mensen die willen wachten moet men geen medelijden hebben - het is een keuze als een ander. maar ik móet dus wachten vandaag, en daar moet men absoluut wel medelijden mee hebben. ik ga geheel volgens mijn eigen theorie uiteraard het een en ander doen. tomatenplanten uittrekken denk ik, want die zijn deze zomer echt wel helemaal niks geworden - te lelijk voor een foto. op de vrijgekomen plaats ga ik lavaswortels planten (levisticum officinale voor zij die dit niet kennen). het is nu eenmaal echt de tijd om wortels te scheuren om planten te vermeerderen, zijnde vroege herfst, al kan men er redelijkerwijs over discussiëren of de herfst dit jaar niet al ergens eind juni is begonnen. volgens frank deboosere (de broer van frans) alvast niet, maar het is een publiek geheim dat frank clearly losing it  is - die man vindt de ergste tsunami's de gewoonste zaak van de wereld. misschien moet er eens zo'n pukkelpophageltennisbal op zijn hoofd vallen alvorens hij weer (of voor het eerst) het licht ziet. maar soit, we gingen geen mensen schofferen.

    gisteren, toen ik nog niet zo veel moest wachten als vandaag, heb ik de jaarlijkse expo van stichting levend erfgoed bezocht. ergens op het kippenplein was een bassette haantje hard z'n best aan het doen twee jonge hennen door te verwijzen naar de stichting dood erfgoed. ik heb er niet op staan wachten, maar wel integendeel de organisatie verwittigd die tot grote opluchting van mijn dochters de haan het wachten kwam opleggen en kwijlend in de kooi ernaast staken, de ergst denkbare straf voor een man. mijn kroost wou de halfdood-gepikte bassettehen ook nog eens kopen, maar 15 euro voor een halfdood krielhoender was zelfs mij, hoeder der dieren, toch iets te veel van het goede. ik had mijn goede daad gedaan, en voor de rest moet het niet altijd geld kosten. tenslotte heb ik van gisteren ook de ongeduldige usain bolt z'n start onthouden, toen ie aan het wachten was en hooghartig vingertje rechts en links naar de camera deed om z'n concurrenten belachelijk te maken. stand up comedian van de bovenste plank, die bolt. er moesten er meer van zijn soort door de mand vallen, en dan heb ik het heus niet alleen over atleten.

    er wordt te veel gewacht op de wereld, en soms ook niet lang genoeg. het is een echte kunst. en voor wie geen talent heeft: een ambacht. Het zou een apart vak moeten zijn op school. ik zou het wel willen onderwijzen.

     

    5584904557_1b4dee5d73_o.jpg