nine eleven

  • in de banaliteit schuilt het grote verhaal

    sommigen ergeren er zich mateloos aan dat iedereen die het wil vandaag journalist kan zijn en zijn eigen blog kan beginnen. anderen (vaak dezelfden) kunnen het niet hebben dat tweets of facebook status updates over de trivialiteiten van het dagelijks leven gaan. waarom eigenlijk? het is toch prachtig als iemand even het hart kan luchten op twitter over zijn of haar aambeien? en het is toch zo des mensen als iemand tevreden op facebook post dat de nieuwe kip haar eerste ei heeft gelegd? en je hoéft het niet te lezen. dus "hu!?", zeg ik op de 2.0 ergernissen van zij die we in het pre-digitale tijdperk óók niet zouden gehoord hebben. láát het alstublieft over het geringe, het gebruikelijke en het gewone gaan. want ik heb hoegenaamd geen zin in een facebook wall en twitter feed die alleen nog meer overbodige nonsens over nine eleven, lady gaga en #nogov dumpen.

    de grootste kunst is ontsproten uit het niets. boudewijn büch kon niet anders dan het voortdurend bezingen in zijn sublieme eilandenreeks. fernando pessoa schreef de belangwekkendste roman van de moderne westerse literatuur (zei ik "bijbel"?) over ... wel, euh ... niets eigenlijk. zij die pessoa noch büch weten te smaken zijn zelden mijn vrienden. ze zijn volledig mee met de actualiteit maar hebben zelf nog maar amper geleefd. als er niets gebeurt in de wereld valt ook hun eigen leven stil. ze zijn doorgaans grote fan van coldplay, ze haten de file terwijl ze begot niet weten wat ze anders zouden moeten doen dan erin staan. en nu moet ik mijn huis opkuisen. banaal, maar als moeder de vrouw thuiskomt en het is niet gebeurd wordt het absoluut een groot verhaal. i swear.

     

    Messy-House1.jpg