poëzie

  • niets. of toch niets bijzonders. en zeker niks geplands.

    tijdens korte vakanties, zoals deze eerste week van de paasvakantie, doe ik niets. of beter: niets bijzonders. of om helemaal correct te zijn: ik plan niks. het vooruitzicht is immers mooi genoeg. ik kan eindelijk eens langer dan een weekend 24/24 genieten van mijn klein mannen, iets dat, denk ik dan soms, toch ooit bedoeld moet zijn geweest om inbegrepen te zijn in het echte leven. ik denk dat al mijn kinderen voor het eerst rechtkrabbelden in de crèche. één van die toptien gebeurtenissen in het leven, heb ik dan 's avonds enkel te lezen in het weg-en-weerschriftje. mensen die biologisch verder af staan van mijn kinderen maakten het mee. en dan nog -the horror- voor hun job.

     

    en verder: de was en de plas. en met plezier, of toch minstens met een aanvoelen dat ook dát net iets endogener is dan een bulgaarse floor manager inhuren met, give me a break zeg, dienstencheques. en nog wat dingen. pasgeplante zaden zien kiemen. kippen de spliterwten er eerst van tussen zien halen, pas de woensdag dat diepte-interview lezen in de krant van zaterdag, eindelijk nog eens een dagje genieten van vinyl, koffie en wat prille lentewarmte achter glas, na zes maanden nog eens de gitaar bovenhalen, en met een tin whistle in de mond dromen van de zomerreis naar mayo, waar het allemaal nog net iets evidenter lijkt dat je enkel doet wat gedaan moet worden. ze hebben daar wel een hongersnood achter de rug, akkoord.

     

    en tenslotte: gedichten schrijven. waar wellicht nooit iets anders mee zal gebeuren dan gevonden worden door achterkleinkinderen op een stoffige zolder, maar ach wat: van alle onbelangrijke dingen in het leven is poëzie veruit het belangrijkste. ik ben op een leeftijd gekomen dat ik begin te beseffen dat je het allemaal vooral voor jezelf moet doen. en voor je achterkleinkinderen, natuurlijk.

     

    539w.jpg

    [foto FELICITY LONG]


    deze post werd geschreven tijdens het luisteren naar mijn spotify playlist soothings for the wee small hours. van harte aanbevolen. voor de wee small hours. wanneer je soothings nodig hebt. zoals ik nu. wanneer je mijmert over de zin van het leven, terwijl je een korte vakantie hebt waarin je niks doet. of toch niks bijzonders. of tenminste niks geplands.

  • verval

    deze blog is mijn blog niet meer. achter mijn rug is het lettertype opeens times new roman geworden. kun je je dat nu voorstellen? pas op, ik schrijf nog altijd graag, en ik zal altijd blijven schrijven, omdat ik niet anders kan, maar zomaar het lettertype veranderen, achter de rug, nee, sorry, dat gaat me te ver. ik heb het weer steeds meer voor het verfrommelde papier met ezelsoren naast mijn bed, met stylo in een straal van maximum één meter, waarnaar ik grijpen kan wanneer ik wil, ook offline. ik heb vorige week mijn eerste gedicht geschreven in jaren. dat het ooit op deze blog geraakt is zeer de vraag. het dient dan overgetypt, en nagelezen, en gepost, wat een gedoe.

    ik heb vanavond een ketel water opgezet en volgegooid met gedroogde tijm. ik weet niet eens waarom ik het schrijf, of toch: kiss (keep it stupid and simple). ik heb de laatste jaren te veel mensen te vaak te onnozele verhalen horen vertellen. fake mensen, zoals in: the winner fakes it all. ik bedoel: get real, mensen kopen zich de duurste arrangementen met turkse baden maar hebben niet eens de kosteloze alternatieven uitgeprobeerd. omdat het ook geen straf verhaal is, natuurlijk, 's anderendaags, op de parking van je werk, als je net uit je 4X4 bent gestapt en je je iPhone nog eens pragmatisch onnodig maar imagebuildend onmisbaar checkt bij de eerste tellen van een ochtendgesprek met een collega. een zonnebril op, natuurlijk, ongeacht de zon.

    whatever, zeker, allemaal. maar vrij triestig toch, ook. en ik maar naar belgische eurodance luisteren. en zij maar zeggen hoe totaal niet cool dat dat wel is vandaag. de dag. maar anyway. ik dus, en zij. wij dus, maar niet samen.

     

    man-on-iphone.jpg